ชุยหยิงรู้สึกพูดไม่ออก เหตุใดนางต้องมาขุดโคลนกับพวกนางด้วย!
ฉินจินจือมองสีหน้ารังเกียจของชุยหยิง แต่มือกลับไม่หยุดนิ่งเลยแม้แต่น้อย พลางพูดกับอวิ๋นจิ่นว่า “ซุปเม็ดบัวที่นางทำอร่อยถึงเพียงนั้นจริงหรือ? ปากข้าพิถีพิถันมากนะ”
อวิ๋นจิ่นแสดงสีหน้าราวกับเป็นเรื่องแน่นอน “คุณหนูยังไม่เคยชิมฝีมือท่านองค์หญิง กินสักครั้งก็ยากจะลืมไปชั่วชีวิต”
อวิ๋นเชวี่ยและคนอื่นๆ ยืนอยู่ด้านหลัง มองนางพลางหัวเราะ
กระทั่งเม็ดบัวเข้าปาก นางจึงได้รู้ว่าเหตุใดอวิ๋นเชวี่ยทั้งสามจึงหัวเราะ
“นี่มันขมเกินไปแล้ว!”
ชุยหยิงอยากจะแลบลิ้นทิ้งเสียด้วยซ้ำ
อวิ๋นจิ่นหัวเราะเสียงดังอยู่ข้างๆ “นี่เป็นอาหารสมุนไพร ย่อมขมเป็นธรรมดา”
ส่วนคนอื่นๆ เพราะชุยหยิงพยายามข่มไว้ไม่ให้แสดงสีหน้าขมขื่น พอเห็นชุยหยิงถูกหลอก ต่างก็พากันเบ้หน้าด้วยความขม
ฉินจินจือหัวเราะพลางให้คนยกขึ้นมาอีกถ้วย “ถ้วยนี้หวาน ทานเสีย”
ชุยหยิงครึ่งเชื่อครึ่งไม่ ได้ใช้ลิ้นแตะเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกาย
แต่กลับเห็นฉินจินจือยังกินเม็ดบัวขมนั่น นางย่นจมูกแล้วเอ่ยว่า “เจ้าไม่รู้สึกขมเลยรึ”
ฉินจินจือเลิกคิ้ว “ก็พอได้ ข้ากินอะไรก็เหมือนกัน”
ชุยหยิงเบะปาก เหตุใดยังว่านางเลือกกินอีก
ฉินจินจือมองชุยหยิงที่ทำตัวเหมือนไม่ใช่คนนอก แถมยังขอซุปเม็ดบัวเพิ่มอีกถ้วย รู้สึกขำเล็กน้อยจึงถามว่า “คุณหนูใหญ่ มาหาข้ามีเรื่องอันใด?”
ชุยหยิงยกมือขึ้นแบออก “ให้ยาถอนพิษข้ามา”
ท่าทีเหมือนลิงน้อยที่ฉินจินจือเคยพบบนภูเขา ยื่นมือขออาหารจากผู้สัญจรไปมาอย่างไรอย่างนั้น