หลิ่วอีอีรอไม่ไหวมานานแล้ว
นางส่งขวดกระเบื้องเคลือบหนึ่งใบให้
ชุยจื่ออวี๋อย่างสงบนิ่งกลืนยาลูกกลอนในนั้นลงไป
จากนั้นร่างก็เริ่มกระตุก ปากมีฟองสีขาวออกมา เส้นเลือดทั้งหมดปูดขึ้นมา
ร่างกายสั่นไม่หยุด
หลิ่วอีอีจับชีพจรของชุยจื่ออวี๋ ขมวดคิ้วเล็กน้อย
จากนั้นก็ขีดเขียนลงในสมุด
ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม หลิ่วอีอีก็ยัดยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งเข้าปากชุยจื่ออวี๋
"ครั้งนี้ถือว่าก้าวหน้าขึ้นเล็กน้อย ปฏิกิริยาไม่รุนแรงเท่าเดิม ข้ากำลังจับชีพจรให้เขา รู้สึกว่าพิษดูเหมือนจะน้อยลงเล็กน้อย ข้ากลับไปปรับปรุงตำรับยาให้ละเอียดขึ้น เดือนหน้าแล้วค่อยลองใหม่"
ฉินจินจือกำลังพยักหน้า เห็นชุยจื่ออวี๋ดิ้นรนลุกขึ้นมา
"เมี่ยวอิน ยังสบายดีหรือไม่?"
ฉินจินจือพูดด้วยความชื่นชมว่า "ท่านชุยช่างเป็นคนรักแท้จริง ขนาดตัวเป็นเช่นนี้แล้วยังเป็นห่วงเมี่ยวอินของท่าน ถ้าไม่ใช่เพราะข้าต้องการแก้แค้นพวกเจ้า ข้าก็คงถูกพวกเจ้าทำให้ซาบซึ้งใจไปแล้ว"
ชุยจื่ออวี๋คารวะอย่างนอบน้อม
"จวิ้นจู่ ข้าตั้งแต่อายุสิบหกปีเห็นเมี่ยวอินครั้งแรกก็หลงรักนาง
เพียงแต่วงศ์ตระกูลของข้าทำให้ข้าไม่มีทางได้แต่งงานกับเมี่ยวอิน ความขี้ขลาดของข้าทำให้นางต้องแต่งงานกับผู้อื่น
ดังนั้นเมื่อพี่ชายของข้าเสนอความคิดที่ไร้สาระนี้ ข้าก็รับปากโดยไม่รู้ตัว
ข้ารักนาง ดังนั้นข้าเต็มใจที่จะสละชีวิตเพื่อนาง เมี่ยวอินเป็นผู้หญิงที่เกิดมาเพื่อความรัก นางรักข้า ข้าก็จะอยู่ต่อไป