นางมีนามว่าหลั่งหมิงเยว่
บิดาเป็นขุนนางขั้นห้าประจำสำนักฮั่นหลิน
ชาติกำเนิดเช่นนางย่อมไม่อาจวิวาห์เข้าสู่ตระกูลสูงศักดิ์
ในเมืองหลวงนั้นแบ่งชั้นวรรณะอย่างเคร่งครัด
โชคดีที่นางมีความรู้ไม่ด้อย บัณฑิตและขุนนางผู้ใฝ่ธรรมหลายบ้านล้วนพึงใจในตัวนางยิ่งนัก
มารดาของนางเลือกบุตรชายของปราชญ์ผู้หนึ่งให้พบปะดูตัวในที่สุด
แม้ไร้ตำแหน่งราชการ แต่ชาติกำเนิดบริสุทธิ์ ยามแต่งเข้าตระกูลก็มิอาจกลบฝังความสามารถของนางไป
ทว่าฟ้าไม่เป็นใจ
ระหว่างทางไปวัดเซียงกั๋ว นางและบริวารกลับประสบกับโจรร่อนเร่
ในยามคับขันคาบเส้นความเป็นความตาย บุรุษหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งก็เข้ามาช่วยชีวิตข้า
ข้ายังมิทันได้กล่าวขอบคุณ เด็กหนุ่มผู้นั้นก็ควบม้าจากไปเสียแล้ว
ตั้งแต่นั้นดวงใจข้าก็เฝ้าผูกพัน ทว่าก็รู้ดีว่าชั่วชีวิตนี้มิอาจพบพานเด็กหนุ่มนั้นอีก
ครอบครัวที่ไปพบปะดูตัวพึงพอใจในตัวข้ายิ่งนัก ทั้งสองตระกูลจึงหารือกำหนดวันวิวาห์เป็นวันที่แปดเดือนสองปีถัดไป
ในใจข้าห่วงหาเด็กหนุ่มผู้นั้น แต่ก็รู้ว่าการณ์มิอาจเป็นดั่งใจหวัง
ยังไม่ทันถึงวันวิวาห์ ผู้เป็นตาเฒ่าก็ล้มป่วยหนัก ข้ากับบิดามารดาจึงกลับไปเยี่ยมญาติที่หยางโจว
เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าจะได้พบเด็กหนุ่มผู้นั้นอีกครั้ง
ระหว่างกำลังอธิษฐานขอพรให้ตาเฒ่า กลับเจอกับพวกอันธพาลไร้ยางอาย
เด็กหนุ่มผู้นั้นปรากฏกายมาราวกับตกลงมาจากฟ้า
"แม่นาง เหตุใดจึงดวงซวยเช่นนี้เสมอเล่า แต่ข้าโชคดี ขอแบ่งให้เจ้าหน่อยแล้วกัน"
รอยยิ้มเปี่ยมชีวิตชีวาของเด็กหนุ่มลอยเข้ามาสู่กลางใจนาง
ตั้งแต่นั้น ดวงใจนี้ก็สูบฉีดเพื่อเขาแต่เพียงผู้เดียว