ในดวงตาของชุยหยิงเขียนว่า 'เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ?' อย่างโจ่งแจ้ง
“ข้าได้ยินบิดาข้าบอกว่า วันนี้ในราชสำนักมีขุนนางไม่น้อยที่ยื่นฎีกาทูลขอให้ฝ่าบาทเพิกถอนอำนาจบัญชาการทัพของอ๋องเจิ้นเป่ย เมื่ออำนาจทัพถูกถอนคืนแล้ว จุดจบของจวนอ๋องเจิ้นเป่ยนั้นย่อมมิอาจคาดเดาได้ ฝ่าบาททรงปิดพระโอษฐ์เงียบงัน เจ้าบุกเข้าไปตีรันฟันแทงถึงหน้าประตู มิใช่เป็นการยื่นด้ามจับให้แก่ผู้อื่นดอกหรือ?”
กระต่ายป่าตาย สุนัขล่าสัตว์ก็ถูกนำไปทำอาหาร นกถูกยิงหมด ธนูก็ถูกเก็บซ่อน
แม่ทัพผู้มีคุณงามความดีล้ำหน้าองค์ราชัน หากปราศจากอำนาจทัพเมื่อใด ก็ยากจะมีจุดจบที่ดีได้
ฉินจินจือมองกระดานหมาก “หากไม่ให้ฝ่าบาทถูกบีบบังคับให้ถอนอำนาจทัพของสกุลฉินเรา แล้วจะแสดงให้เห็นได้อย่างไร ว่าองค์ราชันกับขุนนางมิได้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันมานานแล้ว”
หลายปีมานี้ สิ่งที่สกุลสูงศักดิ์ในเมืองหลวงรอคอยมากที่สุด มิใช่การที่สกุลฉินกับสกุลเซียวมิได้ยืนอยู่ฝ่ายเดียวกันอีกต่อไปหรือ
ก็เช่นเดียวกับนางที่กำลังแบ่งแยกสกุลสูงศักดิ์ สกุลสูงศักดิ์ก็กำลังแบ่งแยกพวกนางเช่นกัน
ในกระดานหมากนี้ ไม่มีผู้ใดสามารถอยู่อย่างสงบสุขเพียงลำพังได้
สีหน้าของชุยหยิงค่อย ๆ เคร่งขรึม “เจ้าไม่กลัวหรือว่าข้าจะนำความคิดของเจ้าไปบอกบิดาข้า?”
ฝ่าบาทถูกสกุลสูงศักดิ์ในราชสำนักรั้งรัดไว้ สกุลสูงศักดิ์ก็ถูกกองทัพเจิ้นเป่ยที่อยู่เบื้องหลังฝ่าบาทรั้งรัดไว้เช่นกัน
การถอนคืนอำนาจบัญชาการทัพของจวนอ๋องเจิ้นเป่ย ทุกคนล้วนรู้แก่ใจดีว่า ฮ่องเต้กับขุนนางจะมิใช่พันธมิตรเดียวกันอีกต่อไป
แต่การกระทำของฉินจินจือนี่ มิใช่การบอกนางอย่างชัดแจ้งหรือว่า ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการเสแสร้งของฝ่าบาทและสกุลฉิน
ฉินจินจือหัวเราะเบา ๆ “การเอาสกุลซุยเป็นรายแรกที่เปิดคมมีดก็เป็นทางเลือกที่มิเลวเช่นกัน”
ชุยหยิงเบะปาก มารร้าย!
นางย่อมไม่นำไปบอกบิดาของนาง