หลังจากตาของชุยหยิงหายบวมแล้ว ฉินจินจือก็พาชุยหยิงไปยังที่พักของสองพี่น้องสกุลฮวา
ฮวาหม่านซีและฮวาหม่านโหลวแยกย้ายกันเดินไปหาทั้งสองคน เพื่อแต่งหน้าให้
ชุยหยิงหลับตาลง ปล่อยให้ฮวาหม่านโหลวแต่งหน้าไปพลางถามไปว่า “จะเปิดงานชมดอกไม้อีกแล้วหรือ”
ฉินจินจือหัวเราะ “เจ้ายังมีอารมณ์จะชมดอกไม้อีกหรือ”
ชุยหยิงมุ่ยปาก “เช่นนั้นพวกเราจะไปทำอะไรเล่า”
ไม่นานนัก สองพี่น้องสกุลฮวาก็พูดขึ้นว่า
“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ จวิ้นจู่”
“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ ท่านหนูชุย”
ชุยหยิงลืมตาขึ้น ก็ต้องตกตะลึงจนพูดไม่ออก
นี่ไม่ใช่ใบหน้าของนางเลยสักนิด!
แต่กลับเป็นใบหน้าของบุรุษหนุ่มรูปงามที่สะอาดใสแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง คนหนึ่ง ซึ่งตราบใดที่นางไม่เอ่ยปาก ต่อให้เป็นคนในจวนสกุลซุยเองก็จำนางไม่ได้!
นางหันกลับไปมอง ฉินจินจือก็เปลี่ยนไปเป็นอีกบุคลิกหนึ่งอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าดูองอาจและเปี่ยมพลัง
ฉินจินจือโยนขวดเล็กๆ ให้แก
“เอานี่ไปทาที่หู เมื่อแห้งแล้วจะเกิดเป็นแผ่นฟิล์มบางๆ ช่วยซ่อนรูหูไว้ได้”
ชุยหยิงรับขวดกระเบื้องมา เทยาข้นสีออกมาทาที่หู
นางอุทานอย่างทึ่ง “นี่เป็นวิชาปลอมตัวที่น่าตกใจที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมาเลย ถึงขั้นไม่ต้องใช้หน้ากากหนังคน!”
ฮวาหม่านซีตอบว่า
“ผู้คนมักคิดว่าเครื่องสำอางเหล่านี้ใช้ได้เฉพาะเวลาหญิงสาวแต่งหน้า แต่ที่จริงแล้ว เครื่องสำอางแต่ละชนิดเมื่อทาตำแหน่งต่างกันบนใบหน้าก็จะให้ผลที่คาดไม่ถึง
หน้ากากหนังคนนั้นเสี่ยงที่สีหน้าจะดูฝืนๆ หรือหนังย่นจนถูกจับได้