ฉินจินจือมาถึงนอกเมือง หลี่มู่หลีรออยู่เนิ่นนานแล้ว
“คารวะท่านหญิง!”
ฉินจินจือเลิกคิ้ว นึกถึงสิ่งใดพลันหัวเราะออกมา
“แม่ทัพหลี่ยามนี้ห่วงใยความปลอดภัยของข้านัก”
หลี่มู่หลีค่อนข้างกระอักกระอ่วน นับตั้งแต่งานเลี้ยงครอบครัวคราก่อน ฉินจินจือฉีกผ้าบังความอับอายออกอย่างกะทันหัน
เขากลับไปยิ่งคิดยิ่งหวาดหวั่น
หลายปีมานี้ฉินจินจือถูกลอบสังหารบ่อยครั้ง เขาพอรู้อยู่บ้าง
นอกจากแคว้นศัตรูหมายเอาชีวิตฉินจินจือมากระทบฉินเยี่ย
ตระกูลสูงศักดิ์ในแคว้นจิ้นที่หมายเอาชีวิตฉินจินจือก็มิได้ด้อยหย่อนกว่ากัน
ยามนี้ศึกสงครามสิ้นสุดแล้ว
ฟังจากน้องสี่ว่า ในราชสำนักเริ่มมีผู้ถวายฎีกาทีละคนให้ท่านพ่อบุญธรรมคืนอำนาจบัญชาทัพ
หากท่านพ่อบุญธรรมสิ้นอายุขัย ฉินจินจือเกิดเรื่องขึ้นมาจริง
เหล่าทหารอย่างพวกเขาจะไปทางใด คงยากจะกล่าวได้
ครั้นได้ยินว่าฉินจินจือจะนำกำลังปราบโจร เขาจึงตามมาในทันที
ฉินจินจือมิได้ใส่ใจความเคลื่อนไหวในใจเขา “ไปกันเถิด!”
กองทัพเจิ้นเป่ยมาถึงเขาฉีหวง
บนเขาพลันมีเสียงตะโกนดังมา “หยุด! พวกเจ้าหากรุกเข้ามาอีกก้าว ชีวิตแม่ทัพองครักษ์ผู้นี้คงยากรักษา!”
ตู้ชงถูกแขวนไว้บนหน้าผาชันแห่งหนึ่งของเขาฉีหวง
เขาเห็นกองทัพเบื้องล่างก็ร้องลั่นทันที “หยุด! ห้ามขยับ! หากข้าเป็นอะไรไป ตระกูลตู้ไม่มีทางยกโทษให้พวกเจ้า!”
หน้าผาชันนี้แม้มิใช่ผาหมื่นจั้ง แต่หากเขาตกลงไป มีแต่ตายหรือพิการ!
กองทัพใหญ่ไม่เคลื่อนไหวจริงดังว่า เพียงเขากำลังจะถอนใจโล่งอก
ม้าขาวตัวเล็กตัวหนึ่งอุ้มร่างในชุดเกราะสีเงินขาวเดินย่างกรายตรงมา