อวิ๋นเชวี่ยแบกแจกันใบใหญ่ไว้สองใบ พลันยังมิอาจปล่อยมือมาพูดกับท่านองค์หญิงได้ในทันใด
ฉินจินจือเห็นดังนั้นจึงรับแจกันใบหนึ่งมา “จะพูดอะไรหรือ”
อวิ๋นเชวี่ยใช้มือบอกใบ้ทันที
เหตุใดท่านองค์หญิงต้องยั่วยุให้ตู้ชงโกรธเล่า
เขาไม่ใช่พวกขยะอย่างคนสกุลเสิ่นนะ
หากไปฟ้องร้องต่อหน้าฝ่าบาทจะเป็นเรื่องยุ่งยากได้
ฉินจินจือยิ้ม “จิ้งจอกเฒ่าอย่างตู้ชงไม่มีทางไปฟ้องเสด็จปู่เพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้หรอก เขาไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา”
อวิ๋นเชวี่ยฉงน
เช่นนั้นเหตุใดจึงต้องมาจวนสกุลตู้
ฉินจินจือมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า “เขาไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา แต่เขาต้องเห็นท่านปู่ของข้าอยู่ในสายตา ข้าคาดว่าคืนนี้ตาเฒ่านี้คงนอนไม่หลับต้องครุ่นคิดหาทางรับมือกับท่านปู่ของข้าเป็นแน่”
ครานี้อวิ๋นเชวี่ยไม่ต้องบอกใบ้ ฉินจินจือก็มองออกถึงความหมายบนใบหน้านาง
หา
ฉินจินจือยิ้ม
“ตราบใดที่อำนาจบัญชาการกองทัพเจิ้นเป่ยยังอยู่ที่ท่านปู่ ก็ย่อมเป็นปัญหาตลอดมา
แต่ละตระกูลสูงศักดิ์ล้วนหวาดระแวง แต่อำนาจบัญชาการนี้ต้องอยู่ที่สกุลฉินเราเท่านั้นจึงจะค้ำจุนให้สถานการณ์บ้านเมืองสงบไม่ปั่นป่วนอีก
แต่ตระกูลสูงศักดิ์ทั้งหลายย่อมไม่ยอมให้ภัยคุกคามใหญ่หลวงเช่นนี้อยู่ภายนอก
ดังนั้นสู้ลดครั้งละน้อย กระจายกำลังส่วนหนึ่งของกองทัพเจิ้นเป่ยเข้าสู่เมืองหลวง
อำนาจบัญชาการถูกกระจายออกไป ภัยคุกคามลดลง พวกเขาย่อมเลิกจ้องตราพยัคฆ์ของท่านปู่”
อวิ๋นเชวี่ยฉงน แม้นำกำลังส่วนหนึ่งเข้านครา แต่ก็ยังเป็นกองทัพเจิ้นเป่ยอยู่
เหล่าตระกูลสูงศักดิ์จะยอมให้อ๋องนำกองทัพเจิ้นเป่ยปะปนเข้านครหลวงได้อย่างไร
ฉินจินจือเลิกคิ้ว “ดังนั้นกองทัพเจิ้นเป่ยต้องถูกกระจายอย่างมิได้ตั้งใจ”