ขบวนทูตแห่งแคว้นฉู่เร่งส่งมอบหน้าที่กันโดยเร็วที่สุด
พักอยู่เพียงวันเดียวก็เตรียมออกเดินทาง
เกรงว่าจะเปลี่ยนใจกันเสียก่อน
หลังจากส่งมอบเงินสามล้านตำลึงแล้ว
หวงฝู่หนานหลินก็ถูกปล่อยตัวออกจากกองบัญชาการเชียนเหนี่ยวเว่ย
ชุยหยิงยืนอยู่ที่หน้ากองบัญชาการเชียนเหนี่ยวเว่ย ยิ้มบางๆ แล้วโบกมือให้หวงฝู่หนานหลิน
"ลาก่อน สามล้านตำลึง"
เงินสามล้านตำลึงที่เพิ่มขึ้นมานี้ คือค่าไถ่ตัวของหวงฝู่หนานหลิน
หวงฝู่หนานหลินยังคงยิ้มออกได้ "ชุยหยิง เจ้าต้องมีชีวิตอยู่นานๆ นะ"
ชุยหยิงไม่สนใจเขา แต่เดินไปที่รถม้าคันหนึ่งแล้วเคาะประตูรถ
"ท่านผู้บัญชาการใหญ่ของเราไม่พบคุณหรอก แต่ท่านให้ฉันบอกคุณว่า พวกเราจะได้พบกันอีก เมื่อกองทัพแคว้นจิ้นบุกเข้าไปในเมืองหลวงของแคว้นฉู่"
จากในรถม้ามีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังออกมา แล้วตามด้วยเสียง "ไปเถอะ"
ชุยหยิงเลิกคิ้วอย่างภูมิใจ แล้วเดินกลับเข้าไปในกองบัญชาการ "ฉันชุยหยิง จะมีอายุยืนถึงร้อยปี!"
กลับมายังกองบัญชาการเชียนเหนี่ยวเว่ย นางเดินไปยังที่ทำงานของฉินจินจือ
ฉินจินจือกำลังดูคำให้การของชาวแคว้นฉู่
ชุยหยิงพูดขึ้น "เช่นนั้นเมื่อสามปีก่อนเจ้าไม่ได้ไปวัดไป๋เชวี่ย แต่ไปสนามรบ?"
ฉินจินจือไม่เงยหน้า "ไปสิ อยู่ที่นั่นเดือนหนึ่งแล้วค่อยไปสนามรบ"
ชุยหยิงถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เจ้าไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือ! นั่นคือสนามรบนะ พลาดนิดเดียวเจ้าก็ตายไม่เหลือซาก!"
ฉินจินจือพูดด้วยน้ำเสียงที่เห็นเป็นเรื่องธรรมดา "ข้าเป็นคนในตระกูลฉิน ตายในสนามรบก็ถือว่าเป็นการตายอย่างสมศักดิ์ศรี"