สามปีก่อน ฉินจินจือถูกส่งไปยังวัดไป๋เชวี่ย
เมื่อสายลับในเมืองหลวงจากไป นางก็ไปยังสนามรบระหว่างแคว้นฉู่และแคว้นจิ้น
ทุกคนคิดว่านางปิดบังชื่อเสียงเรียงนาม
แต่นางไม่ได้โกหกเลยแม้แต่น้อย
นางเป็นบุตรคนที่สามของตระกูล เรียกว่าฉินซานผิดตรงไหน?
เมื่อฉินเยี่ยพบฉินจินจือ นางก็เลื่อนขั้นจากทหารครัวมาเป็นหัวหน้าหน่วยเล็กๆ แล้ว
ฉินเยี่ยโกรธจนลงโทษนางด้วยไม้ทัณฑ์ยี่สิบครั้งด้วยมือของตัวเอง
ต้องพักฟื้นครึ่งเดือนจึงจะหาย
สามปีนั้น ฉินจินจือสู้รบเหมือนทหารธรรมดาทั่วไป
ไม่มีการปฏิบัติเป็นพิเศษ รอยแผลบนร่างก็เป็นเพราะเหตุนี้
ไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่นใด ฉินจินจือถูกเลี้ยงดูในเมืองหลวงถึงสิบห้าปี
ตำราพิชัยสงครามนางอ่านมาไม่รู้เท่าไร แต่ล้วนเป็นเพียงการพูดบนกระดาษ
นางต้องสืบทอดธงทหารกองทัพเจิ้นเป่ยต่อจากฉินเยี่ย
แม่ทัพที่มีแต่ทฤษฎีไม่สามารถนำทหารได้
นางต้องคุ้นเคยกับค่ายทหารและสนามรบ
ชื่อเสียงของฉินซานในค่ายทหารตอนนี้โด่งดังมาก
เพียงแต่ว่าไม่มีใครเชื่อมโยงทหารพาลๆ คนนี้กับฉินจินจือ
ไม่กี่เดือนก่อน กองทัพใหญ่ของแคว้นจิ้นพ่ายแพ้ถอยร่นตลอดแนว
นางตั้งใจจะไปเผาเสบียงที่ค่ายศัตรู
แต่หลังจากการเผาเสบียงแล้ว นางก็มีความคิดที่กล้าหาญ
จับโจรต้องจับหัวโจก!
หากสู้ไม่ได้ ก็จับหัวหน้าพวกมันมา
นางให้แนวร่วมลับที่แทรกซึมอยู่ในแคว้นฉู่ปลอมแปลงตัวตนเป็นชาวแคว้นฉู่ให้
เข้าไปเป็นคนเลี้ยงม้าในค่ายทหารแคว้นฉู่
ครั้งหนึ่งเมื่อหวงฝู่หนานเฟิงเดินผ่าน ม้าตกใจ
ฉินจินจือคุมม้าได้อย่างง่ายดาย แล้วไม่ได้ไปอวดตัวต่อหน้าหวงฝู่หนานเฟิง