ฉินจินจือค่อย ๆ นั่งกลับลงบนเก้าอี้อย่างช้า ๆ
"เขายังช่วยตัวเองไม่ได้เลย เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ เขาถูกแต่งตั้งเป็นอ๋องแล้ว อีกไม่นานจะต้องเดินทางไปยังดินแดนศักดินา เขาถูกขับออกจากเมืองหลวงแล้ว"
เจิ้งเหวินปั๋วยังไม่ทันหายจากความตกใจกับคำพูดของฉินจินจือเมื่อครู่ ก็ต้องตกใจกับข่าวการแต่งตั้งเป็นอ๋องอีก
องค์ชายรองถูกแต่งตั้งเป็นอ๋องเพียงเท่านี้จริงหรือ?
หรือว่าแผนการเบื้องหลังของพวกเขาถูกฝ่าบาททรงทราบแล้ว?
ฉินจินจือมองเข้าไปในดวงตาของเขา "พูดตรง ๆ กับเจ้า เจ้าเอาชีวิตไม่รอด แต่ครอบครัวของเจ้ายังมีชีวิตรอดได้ ขอเพียงเจ้าบอกว่าบัญชีอยู่ที่ไหน ข้าก็จะปกป้องจวนสกุลเจิ้งของเจ้าให้ปลอดภัย"
นางมองเจิ้งเหวินปั๋วที่ไม่อยากเชื่อสายตา แล้วยิ้ม "สงสัยว่าข้ารู้เรื่องบัญชีได้อย่างไร? ท่านเจิ้งก็ไม่ใช่คนโง่ ด้วยความผิดมหันต์เช่นนี้ที่ต้องถูกยึดทรัพย์และล้างตระกูล เจ้าจะไม่เก็บแผนสำรองไว้ได้อย่างไร? เจ้ากลัวว่าหากความแตก เจ้าชายรองจะฆ่าปิดปากคนทั้งครอบครัวของเจ้าไม่ใช่หรือ?"
เจิ้งเหวินปั๋วมองฉินจินจืออย่างจริงจังเป็นครั้งแรก
ก่อนหน้านี้เขาคิดแต่ว่านางเป็นคนไร้ระเบียบ หยาบคายและเอาแต่ใจ
แต่ฉินจินจือตรงหน้าเขาช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
อันตราย
ฉินจินจือตรงหน้าไม่ใช่คุณชายเจ้าสำราญที่ชอบใช้กำลังเป็นที่ประจักษ์แก่คนทั้งโลกอย่างแน่นอน
สีหน้าของเขามืดมน "เว่ยฉาเป็นคนของเจ้า? เจ้าต้องการตรวจสอบเรื่องภาษี!"
ฉินจินจือครุ่นคิดเล็กน้อย "ท่านเว่ย ข้าเชิญกลับมาจริง เรื่องภาษีก็จริงที่ข้าอยากตรวจสอบ ก็เงินเหล่านั้นเป็นของข้าข้าไม่ควรตรวจสอบหรือ?"