ฉินจินจือมองเสิ่นฉางชิงที่สีหน้าเรียบเฉยไม่สะทกสะท้าน แล้วหัวเราะเบา ๆ
จากนั้นก็หัวเราะเสียงดัง
นางยึดราวบันไดแล้วยิ้มมองเสิ่นฉางชิง
"คนแก่ทั้งหลายจริง ๆ ก็กลัวความตายกันทั้งนั้น"
เสิ่นฉางชิงตะลึงไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าฉินจินจือจะพูดเช่นนี้
แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจคำเยาะเย้ยของฉินจินจือ "พูดไม่ผิด แต่คำพูดของข้า เจ้าก็ลองพิจารณาดูได้"
ฉินจินจือหันหลังเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มเยาะ
เสิ่นฉางชิงฟื้นคืนท่าทางสงบเยือกเย็นเช่นเดิมอย่างรวดเร็ว
"ครั้งหน้า อย่าลืมนำของหวานมาด้วย อันนี้เปรี้ยวเกินไป"
ฉินจินจือออกจากเรือนจำแล้วพูดกับอวิ๋นเชวี่ยว่า "จับเขาไปขังในห้องมืด ห้ามใครพูดคุยกับเขาเป็นอันขาด"
ไม่มีเสียง ไม่มีแสงสว่าง ไม่รู้เวลา
ขังคนไว้เช่นนี้
ผู้ที่มีจิตใจอ่อนแอ คงจะคลุ้มคลั่งภายในไม่กี่วัน
ฉินจินจืออยากรู้ว่านายเสิ่นฉางชิงคนนี้จะมีปฏิกิริยาอย่างไร
ในพระราชวัง ฮ่องเต้ทรงพระประชวรด้วยพระอาการปวดพระเศียร ทั้งสำนักหมอหลวงก็ไร้หนทางแก้
สุดท้ายเป็นหมอจากประชาชนทั่วไปคนหนึ่งที่รักษาพระอาการปวดพระเศียรของฮ่องเต้ให้หาย
หมอผู้นี้มีวิชาแพทย์สูงส่ง ไม่เพียงรักษาพระอาการของฮ่องเต้ได้หาย
แม้แต่พระอาการเจ็บป่วยเก่าแก่ของฮองเฮาที่สะสมมาหลายปียังได้รับการดูแลจนหายเกือบหมด
หมอหลวงทุกคนที่ตรวจชีพจรให้ฮองเฮาต่างตกตะลึงยิ่งนัก
ด้วยเหตุนี้ฮ่องเต้และฮองเฮาจึงทรงมีพระบัญชาให้เปลี่ยนวิธีการคัดเลือกเข้าเป็นหมอหลวงจากการเสนอชื่อเป็นการสอบวัดความรู้
ชาวแคว้นจิ้นทุกคนสามารถเข้าร่วมได้
ตราบใดที่มีวิชาแพทย์สูงส่งและผ่านการสอบ ก็สามารถได้รับการคัดเลือกเข้าเป็นหมอหลวงได้!