ฉินจินจือและคณะเดินทางตรงไปยังจวนสกุลกัว
กัวหนานเจินเป็นบุตรีอนุ ถูกภรรยาเอกข่มเหงรังแก
แต่นางยังคงไม่ละทิ้งการเล่าเรียนในสภาพแวดล้อมเช่นนั้นได้
นับว่านางมีจิตใจแน่วแน่และเฉลียวฉลาดยิ่ง
ในเมื่อนางถูกพันธนาการด้วยสถานะนี้ ฉินจินจือก็จะมอบสถานะหนึ่งให้แก่นาง
สถานะที่จะไม่ถูกพันธนาการอีกต่อไป!
ชุยหยิงมองดูประตูใหญ่ของจวนสกุลกัวที่พังครืนลงมาแล้วหลับตาลง
สวัสดี นักพังประตู!
ฉินจินจือไม่ได้ลงจากหลังม้าด้วยซ้ำ นางขี่ม้าเข้าไปในจวนสกุลกัวเช่นนั้น
คนรับใช้ในจวนสกุลกัวไม่เคยพบขบวนปานนี้มาก่อน จึงรีบเอ่ยถาม “พวกเจ้าเป็นใคร! กล้าดียังไงพังประตูบุกเข้ามา ข้าจะไปแจ้งทางการ!”
ชุยหยิงสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วกล่าวว่า “ท่านองค์หญิงจินจือมาเยือน ยังไม่รีบให้เจ้านายของพวกเจ้าออกมาต้อนรับโดยเร็ว!”
ชื่อเสียงร้ายนี้บางครั้งก็ใช้การได้ดี!
คนรับใช้ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบวิ่งเข้าไปในเรือนด้านใน
ท่านองค์หญิงจินจือ! จอมโหดในเมืองหลวง! จวนสกุลกัวไปหาเรื่องบรรพชนท่านนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน
เมื่อกัวซิวเต๋อ บิดาของกัวหนานเจิน พาผู้คนในครอบครัวออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว!
ท่านองค์หญิงผู้นี้มีชื่อเสียงร้ายกาจไปทั่วเมืองหลวง ผู้ใดล่วงเกินนาง ต่อให้ไม่ตายก็ต้องถลกหนังออกชั้นหนึ่ง!
ลมอะไรพัดพาท่านผู้นี้มาถึงนี่!
“ขุนนางน้อยกัวซิวเต๋อ ภริยาขุนนางเฉาซิ่วฉิน ถวายบังคมท่านองค์หญิง!”
หลิวอวิ๋นกำลังแทะพืชสีเขียวที่ล้ำค่าต้นหนึ่ง สามีภรรยาคู่นี้เจ็บปวดในอกจนไม่อยากมอง
ฉินจินจือไม่มองทั้งสอง เพียงดึงกิ่งของพืชนั้นให้ต่ำลงเพื่อให้หลิวอวิ๋นเอื้อมถึง