กัวหนานเจินโขกศีรษะลงกับพื้นครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นก็ยืดกายตรง
“กัวซิวเต๋อ เฉาซิ่วฉิน ขัดขวางราชการ ตามกฎต้องโบยสามสิบไม้ ยามนี้กัวซิวเต๋อได้ให้กำเนิดกายเนื้อแก่ข้าน้อย ข้าน้อยยินดีรับโทษแทนบิดาสิบไม้ ขอท่านองค์หญิงวินิจฉัย”
ฉินจินจือผงกพระเศียร “ยุติธรรม อนุญาต”
กองกำลังเชียนเหนี่ยวเว่ยที่อยู่ด้านหลังตรงเข้าลากสามีภรรยาตระกูลกัวไปยังถนนใหญ่
เสียงอันกังวานของหูอาหมั่นพลันดังขึ้นหน้าจวนสกุลกัว
“กัวซิวเต๋อ อิจฉาบุตรสาวตนเองเป็นขุนนาง ร่วมกับภรรยาเฉากักขังบุตรสาวไว้ในจวน โชคดีที่ท่านองค์หญิงจินจือช่วยเหลือไว้ได้ทันท่วงที สามีภรรยาตระกูลกัว ขัดขวางราชการ โทษโบยสามสิบไม้ กัวตูซื่อซาบซึ้งพระคุณเลี้ยงดูของบิดามารดา ยอมแบกรับแทนสิบไม้ บัดนี้ลงโทษเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง!”
ชุยหยิงกระซิบข้างฉินจินจือว่า “เสียงของอาหมั่นชัดแจ๋วจริง ๆ !”
ผู้คนสัญจรผ่านไปมาโดยรอบล้วนกรูเข้ามามุงดู
ราษฎรชั้นล่างไม่เข้าใจ การมีคนในครอบครัวรับราชการเป็นเกียรติยิ่งใหญ่เพียงใด เหตุใดกัวซิวเต๋อจึงอิจฉาบุตรสาวของตนถึงขั้นจับนางมัดไว้ในจวน
พวกที่มีฐานะบ้าง แม้จะไม่สนับสนุนให้สตรีเป็นขุนนาง แต่ก็รังเกียจการกระทำที่อิจฉาบุตรสาวเช่นนี้ เพราะต้องไร้ความสามารถสักเพียงใดจึงต้องอิจฉาสตรี
อย่างไรก็ตาม ที่บุตรสาวตระกูลกัวอาสารับโทษโบยแทนบิดา มีผู้คนผ่านทางเอ่ยปากชมอยู่บ้าง
เพราะโทษโบยนั้น แม้แต่สำหรับสตรีแล้วก็นับว่าหนักหนาเช่นกัน
ฉินจินจือไม่ใคร่ใส่ใจกับภาพที่ผู้คนโดยรอบวิพากษ์วิจารณ์
การให้อภัยผู้ที่ทำร้ายตนเป็นคุณธรรมอย่างหนึ่ง
กระทำแล้วก็จะได้รับคำสรรเสริญจากผู้อื่น
ความคิดโง่เง่าเช่นนี้จะเลือนหายไปเมื่อใดกัน