ฮ่องเต้ทอดพระเนตรไปยังเผยหงที่สมองกำลังยุ่งเหยิง ตรัสว่า “พ่อบ้านของอัครเสนาบดีชุยรับสารภาพแล้ว เจ้าสัวเปยยังมีอะไรจะแก้ตัวอีกหรือ หรือว่าล้วนเป็นฝีมือของพ่อบ้านเจ้าเอง!”
เผยหงมองไปยังเผยไห่ที่ร่ำไห้สะอึกสะอื้น “ข้า ฝ่าบาท กระหม่อม”
ชั่วขณะหนึ่งเขากลับไม่รู้ว่าควรเอ่ยสิ่งใด
เผยไห่มองดูฝูเชิงที่เลือดสาดกระเซ็นตรงหน้า ตัวสั่นงันงก
มิใช่เพราะหวาดกลัวภาพเหตุการณ์ตรงหน้า หากแต่กลัวว่าชั่วขณะต่อไปผู้ที่ต้องตายจะเป็นตนเอง
เผยไห่คลานเข้าไปหาเจ้าสัวเปย คว้าตัวผู้เป็นนายไว้แน่น "นายท่าน ช่วยข้าด้วย! ข้าไม่อยากตาย! นายท่าน ช่วยข้าด้วย!"
ชั่วพริบตา ถ้อยคำของเผยชิงก็ผุดขึ้นในห้วงความคิด
“เผยไห่จิตใจไม่หนักแน่น ไม่อาจแบกรับภาระใหญ่ ไม่เหมาะจะอยู่ข้างกายเจ้า ไล่เขาไปอยู่เรือนนอกเถิด”
เพียงแต่เผยไห่เติบโตมาด้วยกันกับเขา มีสายสัมพันธ์ร่วมหลายสิบปี แม้บิดาจะส่งคนรับใช้คนใหม่มาให้ เขาก็ยังเก็บเผยไห่ไว้ใกล้ตัว
เขาไม่เคยคาดหวังให้เผยไห่ยอมตายเพื่อตนเฉกเช่นพ่อบ้านจวนสกุลซุย แต่ก็ไม่ใช่สภาพเช่นนี้!
เผยหงหลับตาลง สูดหายใจลึก “เป็นเช่นนั้นจริง ฝ่าบาท กระหม่อมมิเคยสั่งให้เผยไห่ลงมือต่อท่านองค์หญิง เรื่องผงยาและยาถอนพิษก็ล้วนเป็นเรื่องเหลวไหล”
เผยไห่โพล่งขึ้นทันที "นายท่าน! ท่านพูดเช่นนี้ได้อย่างไร! ข้าทำตามคำสั่งของท่านชัด ๆ!"
เผยหงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “มีหลักฐานวัตถุหรือพยานบุคคลหรือไม่”
เจ้าคนโง่เผยไห่ ไม่รู้ว่าตกหลุมพรางของผู้ใดไปทำเรื่องโง่เง่าอะไรลงไป นอกจากผงยาที่จ้าวอู๋จีค้นพบแล้ว คาดว่าคงไม่เหลือหลักฐานใด ๆ ไว้
เพียงเท่านี้ ฝ่าบาทจะทรงลงโทษก็ไม่หนักหนาถึงที่สุด
เผยไห่ถึงกับอ้ำอึ้งทันที เขาได้รับผงยามาจากชายชุดดำคนหนึ่ง เรื่องที่ไม่ควรเปิดเผยเช่นนี้ จะไปทิ้งหลักฐานใด ๆ ไว้ได้อย่างไร!