ฮ่องเต้ทรงโยนจดหมายลงแทบเท้าอัครเสนาบดีชุย
จดหมายคลี่ออก ประโยคสุดท้ายที่อยู่ด้านบนสะดุดตาเป็นพิเศษ
เด็กคนนี้ทรยศเนรคุณ ไม่ควรเก็บไว้เด็ดขาด
นี่คือลายมือของอัครเสนาบดีชุย
ฮ่องเต้ตรัสด้วยพระเนตรเย็นชา "อัครเสนาบดีชุย ดูเหมือนเจ้าจะโทษข้า"
อัครเสนาบดีชุยคุกเข่าลงกับพื้น "ฝ่าบาท นี่ไม่ใช่ที่กระหม่อมเขียน!"
เขาอยู่ในตำแหน่งสูงมาหลายปี เกือบลืมไปแล้วว่า ฝ่าบาทของเราพระองค์นี้เมื่อครั้งนั้นกรีธาทัพสังหารเข้ามาจนถึงนครหลวง
หลายปีมานี้ฝ่าบาททรงปกครองแผ่นดินด้วยเมตตาธรรม ทั้งยังคอยแก้ไขปัญหาให้ฉินจินจือตัวสร้างเรื่องนั้นตลอด
ทำให้เขามีความรู้สึกนึกคิดว่าฝ่าบาททรงชราภาพแล้ว จึงค่อนข้างเลอะเลือน
แต่เมื่อครู่นี้ชั่วพริบตาเดียว เขากลับมองเห็นจักรพรรดิผู้ทรงใช้มาตรการเด็ดขาดราวฟ้าผ่าเมื่อหลายสิบปีก่อนครั้นเพิ่งขึ้นครองราชย์อีกครั้ง!
คนในห้องคุกเข่าลงกับพื้น บรรยากาศกดดันถึงขีดสุด
แต่อัครเสนาบดีชุยถูกใส่ความจริงๆ หากเขาอยากให้ฉินจินจือตาย จะทิ้งหลักฐานชัดเจนเช่นนี้ไว้ได้อย่างไร!
ฮ่องเต้ตรัสด้วยพระสุรเสียงเย็นเยียบ "หากอัครเสนาบดีชุยโทษข้า ก็ควรกล่าวออกมาตรงๆ การลอบลงมือกับเด็กน้อยเช่นนี้ ช่างทำให้เกียรติภูมิของตระกูลสูงศักดิ์ด่างพร้อยเสียจริง"
อัครเสนาบดีชุยจึงกล่าวในทันที "ฝ่าบาททรงโปรดเชื่อพระทัยกระหม่อมผู้ชรา! จดหมายนี้ไม่ใช่ที่กระหม่อมเขียนจริงๆ! กระหม่อมก็ไม่เคยส่งคำสั่งให้ผู้ใดลอบสังหารท่านองค์หญิงเลย ขอฝ่าบาททรงพิจารณาอย่างกระจ่าง!"
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรอัครเสนาบดีชุยด้วยพระพิโรธ "อัครเสนาบดีชุย เจ้าคิดว่าข้าตาแก่ฝ้าฟางจนจำลายมือของเจ้าไม่ได้หรือ!"