หลี่มู่หลียกกระบี่ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ "เชิญท่านองค์หญิงลงทัณฑ์!"
เมื่อครู่เขาคิดเรื่องหนึ่งตกผลึก คุณหนูน้อยท่านองค์หญิงวันนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องได้คำตอบ
หากเขาทำมือตัวเองบาดเจ็บ จะไร้ผู้ใส่ใจ แต่หากฉินจินจือฟันมือเขาจนเจ็บ
เหล่าทหารในกองทัพจะเทใจให้เขายิ่งขึ้น และท่านพ่อบุญธรรมก็จะรู้สึกผิดและชดเชยให้เขา!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็แค่มือข้างเดียว สู้แลกกับโอกาสก้าวขึ้นไปอีกขั้นย่อมดีกว่าไม่ใช่หรือ
เสียงหัวเราะของฉินจินจือดังก้องไปทั่วลานบ้านดุจวิญญาณร้าย
"ท่านแม่ทัพหลี่ ช่างน่าสนใจนัก วางใจเถิด มือข้ามั่นคง เจ้าจะต้องเจ็บปวดมากเป็นแน่"
ฉินจินจือไม่แม้แต่ลังเล คว้ากระบี่ขึ้นมาแล้วแทงเข้าที่มือซ้ายของหลี่มู่หลี!
ความคิดของหลี่มู่หลีนั้น นางเพียงแค่ใคร่ครวญเล็กน้อยก็คาดเดาได้ไม่ยาก
ในเมื่อใฝ่สูงถึงเพียงนี้ นางจะไม่ส่งเสริมเขาได้อย่างไร
กระบี่ถูกแทงทะลุฝ่ามือของหลี่มู่หลีทีละน้อย
สำหรับทหารผ่านศึกมากประสบการณ์ ความเจ็บปวดเป็นเรื่องปกติธรรมดา!
บาดแผลเล็กน้อยเช่นนี้สำหรับหลี่มู่หลีหาใช่เรื่องใหญ่แต่อย่างใด
เพียงแต่น่าอัปยศอดสูยิ่งนัก!
หลี่เล่อเหยาเห็นดังนั้นแทบร่ำไห้ตาย!
ล้วนเป็นเพราะนาง!
ล้วนเป็นเพราะนางที่ทำร้ายท่านพ่อ!
ฉินจินจือพึงพอใจในความสงบนิ่งของหลี่มู่หลีเป็นอย่างมาก
นี่สงบเงียบกว่าครั้งก่อนที่จวนสกุลเว่ยเสียอีก
ฉินจินจือชักกระบี่ออกแล้วโยนทิ้งข้างหนึ่ง
ก้มลงมองหลี่เล่อเหยา "เรื่องมือจบแล้ว"
เรื่องมือจบแล้ว แต่ยังมีเรื่องดอกไม้!
หลี่เล่อเหยาตัดสินใจเด็ดขาด นับแต่วันนี้เป็นต้นไป นางจะหลีกหนีคนบ้าอย่างฉินจินจือให้ห่างไกล!