ผู้อำนวยการโรงพยาบาลอำเภอจิ้งซานหน้าแข็งค้าง รีบกล่าวว่า “ผู้อำนวยการกวน ใจเย็นก่อน ทุกอย่างรอให้ผู้อาวุโสหลินวินิจฉัย!”
กวนเจี้ยนเหลือบมองหลินชิงซานแวบหนึ่ง ไม่กล้าพูดอะไรอีก
“เสี่ยวลู่ นี่เป็นพิษอะไร แล้วต้นตอของพิษอยู่ที่ไหน?”
หลินชิงซานถามต่อ
“พิษนี้เรียกว่าพิษคั่งหัวใจ ต้นตออยู่ตรงนี้!”
ลู่เสวียนหยิบช่อดอกไม้ข้างเตียงขึ้นมา ชี้ให้หลินชิงซานดู “ก่อนหน้านี้ผมตรวจสอบแล้ว ช่วงนี้บ้านคนไข้มักจะตั้งดอกไม้แบบนี้ไว้บ่อย ๆ!”
หลินชิงซานก้มลงสูดกลิ่น ก่อนขมวดคิ้วกล่าวว่า “กลิ่นดอกไม้นี้ประหลาดอยู่จริง ๆ...”
ลู่เสวียนชี้ไปยังดอกสีเหลืองในช่อแล้วกล่าวว่า “ดอกนี้ชื่อดอกจ่านจิน เป็นสายพันธุ์กลายพันธุ์ของดอกลำโพงเอเชียใต้ มีฤทธิ์ยาเย็น สามารถทำให้เลือดลมติดขัดจนคนหมดสติได้ เป็นส่วนประกอบพื้นฐานของพิษคั่งหัวใจ!”
ลู่เสวียนหยิบดอกเล็กสีขาวที่ดูคล้ายระฆังคว่ำขึ้นมาอีกดอก “มันเรียกว่าระฆังมรณะ ทำให้ความดันโลหิตลดฮวบได้ เมื่อผสมกับดอกจ่านจินก็จะกลายเป็นพิษคั่งหัวใจ อาการคล้ายโรคหลอดเลือดหัวใจ หากสูดเข้าไปมากเกินไป หัวใจจะหยุดเต้นและเสียชีวิตกะทันหัน!”
การวิเคราะห์ของลู่เสวียนมาจากคัมภีร์แพทย์ในสมองของเขา ตั้งแต่วินาทีที่ป้าวังนำดอกไม้เข้ามา เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติแล้ว
“ระฆังมรณะ... ฉันเคยได้ยินชื่อ!”
หลินชิงซานพยักหน้า กำลังจะพูดต่อก็ถูกกวนเจี้ยนขัดจังหวะ
“ผู้อาวุโสหลิน ก่อนหน้านี้เราตรวจเลือดแล้ว ไม่พบพิษเลย! เขาแทงเข็มมั่วซั่วจนคนไข้มีอาการหนักขึ้นชัด ๆ แล้วยังหาเหตุผลมาแก้ตัวอีก!”