ซูชิงเหอเช็ดน้ำตา ก่อนจะจับมือซูมู่แล้วชี้ไปทางลู่เสวียน “อาสะใภ้ เขาคือลู่เสวียน เป็นคนช่วยชีวิตคุณไว้!”
ซูมู่มองลู่เสวียนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แววตาเย็นชาฉายความระแวดระวังอยู่เล็กน้อย
ลู่เสวียนคิดว่าเธอยังไม่ค่อยมีสติ จึงกำชับว่า “ตอนนี้คุณต้องพักฟื้นให้เต็มที่ พยายามพูดให้น้อยหน่อย เดี๋ยวกินยาอีกสักสองสามเทียบก็น่าจะไม่เป็นไรแล้ว”
ซูมู่หลุบเปลือกตาลง ก่อนจะหลับตาอีกครั้ง
ซูชิงเหอกลัวลู่เสวียนจะไม่พอใจ จึงกล่าวว่า “แผนรักษาต่อจากนี้ของอาสะใภ้ฉันให้คุณเป็นคนจัดการทั้งหมดเลย ถ้าไม่ไหวจริง ๆ พวกเราก็ย้ายไปที่คลินิกของคุณ!”
“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก ที่นี่สภาพแวดล้อมดีกว่า แถมอุปกรณ์ก็ครบครัน อีกอย่างยังมีผู้อาวุโสหลินคอยดูแลอยู่ด้วย!”
ลู่เสวียนไม่กล้าถือดี เขาถามหลินชิงซานอย่างนอบน้อมว่า “ผู้อาวุโสหลิน คุณคิดว่าจากอาการของคุณซู หลังจากนี้ควรรักษาและฟื้นฟูอย่างไรครับ?”
หลินชิงซานยิ้ม “ในใจเธอมีแผนวินิจฉัยและรักษาที่ครบถ้วนอยู่แล้ว ยังจะถามฉันอีกทำไม?”
“ก่อนหน้านี้ท่านยังมาไม่ถึงนี่ครับ แต่ตอนนี้ท่านมาแล้ว ถ้าอย่างนั้น...”
หลินชิงซานโบกมือ “เธอเป็นคนไข้ที่เธอรักษาจนหาย จะให้ฉันแย่งความดีความชอบได้อย่างไร! ถ้าเธอไม่ขัดข้อง ฉันขอเรียนรู้อยู่ข้าง ๆ แล้วช่วยเป็นผู้ช่วยให้ก็แล้วกัน!”
“ผู้อาวุโสหลิน มีท่านคอยช่วยดูอยู่ข้าง ๆ ผมยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ!”
หลินชิงซานยิ้มพลางพยักหน้า ยิ่งมองลู่เสวียนก็ยิ่งถูกใจ
ความถ่อมตัวของหลินชิงซานทำให้บรรดาผู้บริหารโรงพยาบาลอำเภอรู้สึกละอายใจ ไม่แปลกเลยที่เขาจะเป็นปรมาจารย์ผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์แผนจีนและแผนตะวันตก!