ลู่เสวียนไม่คิดเลยว่าแม้ทั้งคู่จะเลิกกันแล้ว สวี่โหรวก็ยังหาเรื่องเขาไม่เลิก จนอดรู้สึกโกรธขึ้นมาไม่ได้
เขาหัวเราะเย็นชา “คนที่ดูถูกว่าฉันไม่มีเงินก็คือเธอ คนที่เป็นฝ่ายขอเลิกก็เธอเหมือนกัน แล้วฉันจะรู้สึกผิดทำไม!”
“นี่เธอหมายตาเงินของหล่อนหรือไง? ยังมาหาว่าฉันเห็นแก่เงินอีก ฉันว่าเธอก็เกาะผู้หญิงกินเหมือนกันนั่นแหละ!”
สวี่โหรวเท้าเอวด้วยความโมโห ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ ราวกับถูกลู่เสวียนหลอกเข้าให้!
ลู่เสวียนกำลังจะอธิบายว่าพวกเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบนั้น ท่อนแขนก็ถูกมือเล็กนุ่มนิ่มคู่หนึ่งคล้องเอาไว้…
ซูชิงเหอคล้องแขนเขาแล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน “ที่รัก นั่นแฟนเก่าคุณนะ ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย”
ลู่เสวียนมองซูชิงเหออย่างงุนงง…
ซูชิงเหอหันไปมองสวี่โหรวอีกครั้ง “ฉันตามจีบเขามาครึ่งปีแล้ว แต่เพราะมีเธออยู่ เขาถึงไม่เคยตอบตกลง ขอบคุณเธอจริง ๆ ที่ทิ้งเขาไป ฉันถึงได้มีโอกาส!”
“เธอพูดว่าอะไรนะ!”
สวี่โหรวไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้ ผู้ชายที่ตัวเองไม่เอา กลับถูกสาวสวยรวยล้นฟ้าคว้าไปงั้นหรือ?
เธอรู้สึกแสบร้อนที่ใบหน้า ความอัปยศอดสูอย่างที่ไม่เคยประสบมาก่อนพลุ่งขึ้นในใจ!
“ขอบคุณนะที่ยอมปล่อยมือจากผู้ชายดี ๆ แบบนี้!”
ซูชิงเหอกระหน่ำใส่สวี่โหรวอีกหมัด ก่อนจะลากลู่เสวียนเดินจากไป “ที่รัก ฉันอยากกินหม้อไฟ!”
“ลู่เสวียน คอยดูเถอะ!”
สวี่โหรวมองแผ่นหลังของทั้งคู่ที่เดินเคียงกันอย่างรักใคร่ ใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม…
…
เมื่อเดินมาไกลแล้ว ลู่เสวียนก็ปล่อยมือซูชิงเหอ
“เมื่อกี้… ทำแบบนั้นไปทำไมกัน!”