“ตอนนี้ได้ดีแล้วสินะ คนสำคัญอย่างฉันถึงกับลืมไปเลย!”
พยาบาลสาวถอดหน้ากากออก เผยใบหน้าขาวอมชมพูที่ดูอ่อนเยาว์ ดวงตากลมโตคู่หนึ่งกะพริบปริบ ๆ อย่างซุกซน
ลู่เสวียนมองใบหน้าของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนภาพตรงหน้าจะซ้อนทับเข้ากับใบหน้าในความทรงจำอย่างฉับพลัน!
“เธอ... เธอคืออันเยว่เหรอ?”
“ฮ่า ๆ ยังดีที่นึกออก ไม่อย่างนั้นฉันคงขายหน้าแย่!”
อันเยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ยิ้มอย่างมีความสุข “สมัยเรียนมหาวิทยาลัยแพทย์ นายก็ไม่เหมือนใครอยู่แล้ว ไม่นึกเลยว่าตอนนี้จะกลายเป็น... หมอเทวดาจริง ๆ!”
ลู่เสวียนโบกมือ “ทำไมเธอถึงมาอยู่โรงพยาบาลอำเภอล่ะ? ฉันนึกว่าเธออยู่ต่อที่เมืองหลวงมณฑลเสียอีก!”
“ฉันไม่คุ้นเคยกับใครที่เมืองหลวงมณฑล จะอยู่ต่อได้ยังไงกัน? ว่าแต่นาย... ฉันได้ยินว่านายไปฝึกงานเฉพาะทางที่โรงพยาบาลประจำมณฑล แล้วทำไมถึงกลับมาล่ะ?”
“ไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเข้าน่ะสิ เรื่องนี้... พูดไปก็ยาว!”
ลู่เสวียนมองอันเยว่ พลางนึกถึงตอนที่ทั้งคู่รู้จักกันในมหาวิทยาลัย
วันนั้นลู่เสวียนไปกินข้าวที่โรงอาหาร บังเอิญเห็นชายกระโปรงยาวของอันเยว่พันติดอยู่กับจักรยาน เขาจึงช่วยดึงกระโปรงออกมา แล้วให้เธอยืมเสื้อคลุมของตัวเองผูกเอวไว้ เพื่อไม่ให้โป๊
อันเยว่เลี้ยงข้าวเขามื้อหนึ่ง จากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มสนิทสนมจนกลายเป็นเพื่อนกัน ต่อมาลู่เสวียนยังช่วยไล่พวกอันธพาลที่คอยตามตอแยเธอ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงยิ่งใกล้ชิดขึ้น แต่พออันเยว่รู้ว่าลู่เสวียนมีแฟนแล้ว เธอก็ค่อย ๆ ถอยห่างจากเขา