ลู่เสวียนกล่าวว่า “หลอดเลือดหัวใจซ้ายของผู้ป่วยมีความผิดปกติแต่กำเนิด ผนังหลอดเลือดบางเปราะราวกับปีกจักจั่น ยานอร์อะดรีนาลีนทำให้หลอดเลือดส่วนปลายหดตัวอย่างรุนแรง ส่วนยาไมริโนกระตุ้นให้กล้ามเนื้อหัวใจบีบตัวอย่างรวดเร็ว เมื่อใช้ทั้งสองชนิดร่วมกัน หัวใจจะสูบฉีดเลือดด้วยภาระสูงในชั่วพริบตา เสี่ยงอย่างยิ่งที่จะทำให้หลอดเลือดหัวใจฉีกขาดและมีเลือดออกมากในช่องอก!”
คำวิเคราะห์ของลู่เสวียนทำเอาบุคลากรทางการแพทย์ทั้งห้องตะลึง เดิมทีพวกเขาคิดว่าลู่เสวียนเป็นแค่หมอเถื่อนหลอกลวง ไม่นึกเลยว่าเขาจะเข้าใจฤทธิ์ยาทั้งสองชนิดอย่างถ่องแท้
กวนเจี้ยนโกรธจนสะบัดมือ “ฉันตรวจเอ็มอาร์ไอให้ผู้ป่วยแล้ว ไม่พบความผิดปกติของหลอดเลือดหัวใจแต่กำเนิด!”
พูดจบ เขาก็หันไปมองผู้ช่วย “ยังยืนงงอะไรอยู่ รีบฉีดยาเข้าไป!”
“ไม่ได้!”
ลู่เสวียนก้าวไปขวางหน้าเตียงผู้ป่วย
“รปภ.อยู่ไหน รีบไล่เขาออกไป!”
กวนเจี้ยนตะโกนใส่ผู้ช่วยอย่างเดือดดาล
ซูชิงเหอร้อนใจ “ผู้อำนวยการกวน เขาก็เป็นหมอเหมือนกัน พวกคุณคุยกันดี ๆ ได้ค่ะ”
กวนเจี้ยนฝืนยิ้ม “คุณซู ขอถามหน่อยว่าเพื่อนของคุณเป็นแพทย์ชื่อดังจากโรงพยาบาลไหนหรือ?”
“เขาเป็น...”
ซูชิงเหอเข้าใจเจตนาของกวนเจี้ยน จึงยิ่งไม่รู้จะตอบอย่างไร
“ผมชื่อลู่เสวียน เป็นหมอประจำคลินิกเซี่ยหลานทางฝั่งตะวันตกของเมือง”
“ฝั่งตะวันตก? คลินิก?”
กวนเจี้ยนแสดงสีหน้าดูแคลน ฝั่งตะวันตกของเมืองเป็นพื้นที่ที่ยากจนที่สุดในอำเภอจิ้งซาน สมัยก่อนแถวนั้นเป็นเขตเหมืองถ่านหิน สภาพแวดล้อมเลวร้ายอย่างยิ่ง คนท้องถิ่นจึงถูกเรียกว่าพวกหน้าดำเพราะถ่านหิน
ต่อมาเมื่อขุดถ่านหินจนหมด คนมีความสามารถก็ย้ายออกไป เหลือแต่คนแก่ เด็ก คนป่วย คนพิการ และพวกนักเลงอันธพาล โรงงานถูกดัดแปลงเป็นห้องคาราโอเกะ บาร์ ไนต์คลับและสถานบันเทิง อัตราอาชญากรรมในพื้นที่นั้นสูงที่สุดในอำเภอจิ้งซาน