ลู่เสวียนไม่มีอารมณ์ง่วงแม้แต่น้อย กลับมาถึงก็คิดจะฝึกบำเพ็ญเพียร แต่จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือก็แจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า
เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความที่อันเยว่ พยาบาลสาวส่งมา
“นอนหรือยัง?”
ลู่เสวียนไม่คิดว่าอันเยว่จะส่งข้อความมาดึกขนาดนี้ จึงรีบตอบกลับไปว่า “ยังไม่นอนเลย”
อันเยว่ส่งมาว่า “ฉันอารมณ์ไม่ดี อยู่คุยเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม”
“เป็นอะไรไป?”
“เขาตบฉันอีกแล้ว!”
จากนั้นอันเยว่ก็ส่งรูปมาให้รูปหนึ่ง บนเรียวขาขาวผ่องทั้งสองข้างของเธอมีรอยแดงช้ำอยู่หลายแห่ง ชวนให้ใจหาย...
“วันนี้เขาเมากลับมา แถมยังมีกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนอื่นติดตัวมาด้วย! ยังจะมายุ่งกับฉันอีก พอฉันไม่ยอม เขาก็เอาเข็มขัดฟาด ฉันเจ็บไปหมดทั้งหน้าอกทั้งแผ่นหลังเลย!”
แม้จะอ่านข้อความ ลู่เสวียนก็ยังสัมผัสได้ถึงความน้อยใจของเธอ เขารีบตอบว่า “จะไปโรงพยาบาลให้หมอใส่ยาไหม อย่าปล่อยให้แผลติดเชื้อล่ะ”
“ฉันจะกล้าไปโรงพยาบาลได้ยังไง อดทนเอาแล้วกัน ยังไงก็ชินแล้ว”
“งั้นมาที่คลินิกฉันไหม ฉันจะใส่ยาให้”
“คนบ้า ฉันบอกแล้วว่าเจ็บตรงหน้าอก จะสะดวกได้ยังไงล่ะ!”
เดิมทีลู่เสวียนคิดอย่างบริสุทธิ์ใจ แต่พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ กลับเริ่มทำตัวไม่ถูก
เขารีบขอโทษ “ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันคิดแต่เรื่องแผลของเธอ ไม่ได้นึกถึงเรื่องนั้นเลย”
“ฉันไม่อยากให้คุณเห็นตอนบาดเจ็บ กลัวว่าคุณจะคิดว่าฉันน่าเกลียด!”
“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง ฉันแค่อยากดูแผลของเธอเท่านั้นเอง”
“งั้นให้ดูสักหน่อยก็ได้ ห้ามล้อฉันนะ แล้วก็ห้ามส่งให้คนอื่นด้วย!”
อันเยว่ส่งรูปมาให้อีกใบ
“พรวด!”
พอลู่เสวียนขยายรูปดู ก็ถึงกับใจเต้นแรง