ลู่เสวียนขมวดคิ้ว พูดอย่างเกรงใจว่า “คุณตำรวจฮั่ว ลมหายใจคุณแรงจัง มีกลิ่นไข่เป็ดเน่าเลย!”
“นาย...”
ใบหน้าของฮั่วเจียวแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ
ลู่เสวียนชี้ไปทางเว่ยเสี่ยวอวี่ “ไม่เชื่อก็ถามเธอดูสิ คนสวย ปากเขาเหม็นนิดหน่อยหรือเปล่า?”
เว่ยเสี่ยวอวี่มีสีหน้ากระอักกระอ่วน พอเธอเงียบไปแบบนี้ กลับเท่ากับยอมรับกลาย ๆ!
ฮั่วเจียวโกรธจนอกกระเพื่อม ได้แต่พยายามทำท่าไม่ใส่ใจ “คงลืมแปรงฟันเมื่อเช้าน่ะ ขอโทษด้วยนะ!”
ลู่เสวียนส่ายหน้า “นี่เป็นอาการไฟตับรบกวนกระเพาะอย่างชัดเจน ความร้อนในกระเพาะหมักหมมจนเกิดอาการป่วย ถ้าไม่รักษา กลิ่นจะยิ่งแรงขึ้นเรื่อย ๆ เอาอย่างนี้ไหม ให้ผมตรวจด้วยวิชาแพทย์ที่สืบทอดกันมาในตระกูล?”
“ได้!”
ฮั่วเจียวกัดฟันแน่น จ้องลู่เสวียนด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
ลู่เสวียนพูดว่า “มานั่งดี ๆ แล้วยื่นมือมา”
ฮั่วเจียวทำตาม นั่งลงแล้วยื่นข้อมือออกมา
“คุณตำรวจฮั่วตากแดดตากลมอยู่ทุกวัน แต่ผิวกลับขาวเนียนละเอียดขนาดนี้ เกิดมาสวยจริง ๆ นะครับ!”
ลู่เสวียนแตะข้อมือขาวผ่องของเธอเบา ๆ แล้วยิ้มชม
“นายพูดมากจริง!”
ใบหน้าของฮั่วเจียวแดงขึ้น
ลู่เสวียนกล่าวว่า “ชีพจรตึงและเต้นค่อนข้างเร็ว ทั้งยังมีลักษณะฝืดเล็กน้อย แสดงว่าคุณกดดันจากงาน อารมณ์ตึงเครียด นิสัยใจร้อน อัดอั้นจนระบายไม่ออก เลยกลายเป็นกลิ่นปากเรื้อรัง อีกอย่าง ความร้อนทำให้ของเหลวในลำไส้แห้งลง คุณท้องผูกนิดหน่อยด้วยใช่ไหม?”
ฮั่วเจียวกระดากใจอยู่บ้าง เพราะเขาพูดถูกจริง ๆ!