หลินอันอันยังงง ๆ อยู่ เดิมทีอยากไปดูถังอาบน้ำ แต่พอได้ยินเขาพูดถึงชามจานอะไรนั่น ก็รีบอยู่ต่อเพื่อช่วยฉู่หมิงหลาน
หีบไม้ใบใหญ่มาก ข้างในมีเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารชุดใหญ่ เครื่องใช้ถูกห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เป็นชั้น ๆ ด้านนอกสุดยังมัดด้วยฟางข้าว ห่อไว้แน่นหนาเป็นพิเศษ
ตอนหลินอันอันแกะจานใบหนึ่งออก มือแทบจะสั่น
ฉู่หมิงโจวเอาชุดเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารเซรามิกกลับมาทั้งชุดเลยหรือนี่?
หลินอันอันลูบไล้ลวดลายดอกโบตั๋นลงสีทองอย่างแผ่วเบา สัมผัสละเอียดอ่อนส่งผ่านจากปลายนิ้วมา
ลวดลายสง่างาม ฝีมือประณีต นึกออกเลยว่า... เป็นเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารที่หาชมได้ยากยิ่ง
“เขาไปเอามาจากไหนนะ?” หลินอันอันอดพึมพำเบา ๆ ไม่ได้
ฉู่หมิงอวี่มองจนตาลุกวาว "พี่สะใภ้ นี่มันสวยเกินไปแล้ว!"
ฉู่หมิงหลานไม่กล้าหยิบทีละมาก ๆ เริ่มล้างอย่างระมัดระวัง "ไม่กี่วันก่อนพี่ชายยังบอกว่าถ้วยชามที่บ้านพอใช้แล้วแท้ ๆ แป๊บเดียวทำไมถึงซื้อเพิ่มอีกล่ะ?"
หลินอันอันขอบตาแดงเรื่อเล็กน้อย จะบอกว่าไม่ซาบซึ้งก็คงโกหก
ฉู่หมิงหลานไม่เข้าใจ
แต่เธอเข้าใจ!
เขาซื้อนี่มาเพื่อเธอ
แค่ถูกคนอื่นพูดว่าเธอไม่มีสินเดิมมาด้วย เขาก็เอามาใส่ใจจริงจัง
ฉู่หมิงโจวคนนี้... ช่างละเอียดอ่อนลึกซึ้งเสียจริง
หลินอันอันวางจานลงข้าง ๆ เบา ๆ แล้วระมัดระวังแกะเครื่องใช้อื่น ๆ ต่อไป ทุกชิ้นที่แกะออก อดทึ่งในความงดงามไม่ได้
ล้วนเป็นฝีมือช่างเก่าแก่แท้ ๆ ทั้งนั้น