หลินอันอันกระพริบตาปริบ ๆ เอ๊ะ คนนี้พูดจาฉะฉานดีนี่! ไม่มีท่าทีจะรื้อฟื้นความหลังเลยสักนิด เป็นคนตรงไปตรงมาจริง ๆ!
“พี่สาว นั่งเหม่ออะไรอยู่ครับ?”
หลินจื่อหวยรออยู่ข้างนอกตั้งนาน น้ำอัดลมที่ซื้อมาทิ้งไว้จนเย็นหมดแล้ว เขาก็ยกซดเองสองอึก แต่แล้วเกิดปวดฉี่จึงแวะเข้าห้องน้ำ... ก็เลยคลาดกับกู้เยี่ยนไปพอดี
ถ้าให้เขาเห็นกู้เยี่ยนเข้า ต้องนึกถึงรูปที่พี่สาวเคยซ่อนไว้ในกระเป๋าสตางค์แน่
“ทางนี้เสร็จแล้ว เราไปรับยาพ่นละอองฝอยกันเถอะ แล้วก็พ่นที่โรงพยาบาลนี่แหละ อาทิตย์หน้าฉันยังต้องมาอีก ได้ยินว่าต้องตรวจละเอียดกว่านี้ ดูเหมือนโรงพยาบาลยังขาดเครื่องมือ ต้องรอจัดหาเพิ่ม”
“อ้อ ได้ครับ งั้นเราไปกันเถอะ”
เนื่องจากอีกอาทิตย์ต้องมาอีก คุณหมอเหลี่ยงจึงสั่งยาพ่นเพียงครั้งเดียว คิดเป็นเงิน 26 หยวน
ไม่ต้องฉีดยากระตุ้นเสริม เลยประหยัดไปได้เกือบครึ่ง
ภายในห้องทำงานของกู้เยี่ยน
หลินอันอันเพิ่งก้าวออกไป กู้เยี่ยนก็เรียกขอข้อมูลทั้งหมดของเธอมาดูทันที
โดยอ้างเหตุผลสวยหรูว่า: ทำความเข้าใจคนไข้
กู้เยี่ยนกำแฟ้มประวัติในมือแน่น ยิ่งอ่านก็ยิ่งใจสับสน
หลินอันอันเพิ่งมาอยู่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือเมื่อไม่กี่เดือนก่อน แสดงว่าเธอแต่งงานได้ไม่นาน
พอคิดว่าหลินอันอันกลายเป็นของคนอื่นไปแล้ว หัวใจของกู้เยี่ยนก็เหมือนถูกแทงอย่างแรง มันเจ็บเหลือเกิน...
“ช้าไปแค่ 3 เดือนกว่าเองหรือ?”
เขาสูดหายใจลึก พยายามตั้งสติ แต่ภาพอดีตที่เคยอยู่กับหลินอันอันกลับผุดขึ้นในหัวอย่างควบคุมไม่ได้