“ทุกท่านครับ” บรรณาธิการใหญ่เซี่ยลุกขึ้นยืน ยกมือกดลงเบา ๆ ส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุดโต้เถียง “การที่ ‘พันธนาการ’ จะได้ออกสู่สายตาผู้อ่าน ไม่อาจขาดการสนับสนุนจากทุกท่านได้ แต่แนวคิดหลักของผมคือหวังให้หนังสือเล่มนี้เข้าถึงผู้อ่านได้มากขึ้น
การจัดจำหน่ายแบบเอกสิทธิ์อาจนำมาซึ่งผลประโยชน์ระยะสั้น แต่เมื่อหนังสือถูกเก็บขึ้นหิ้ง เสียงที่รอการถ่ายทอดอย่างเร่งด่วน จะส่งออกไปได้อย่างไร?”
ทุกคนในห้องประชุมเงียบเสียงลง
“ข้อเสนอของผมคือ… เรามาจัดจำหน่ายร่วมกัน ใช้จุดแข็งของแต่ละฝ่าย!”
“ดี!” กว่าเก้าส่วนในที่นั้นเห็นด้วยกับข้อเสนอของเขา
“ไม่ทราบว่าอาจารย์หลินมีความเห็นว่าอย่างไร?”
หลินอันอันย่อมไม่ขัดหน้าบรรณาธิการใหญ่ เธอยิ้มพยักหน้า “บรรณาธิการใหญ่เซี่ยพูดถูกต้อง ฉันเป็นเพียงคนปากกาที่ช่วยขนอิฐขนปูนให้กิจการวัฒนธรรม เส้นทางการจัดจำหน่ายที่แท้จริง ต้องรบกวนทุกท่านช่วยดูแล”
ทุกคนอึ้งไปเล็กน้อย!
จากนั้นจึงปรบมือกึกก้อง
เรื่องนี้ตกลงตามนี้ รายละเอียดภายหลังมีเจ้าหน้าที่ของสำนักพิมพ์วางแผนและเจรจาต่อรอง
อีกเพียงสองวันก่อน ‘พันธนาการ’ จะออกวางตลาด หนังสือชุดแรกย่อมมุ่งสู่ตลาดภาคตะวันตกเฉียงเหนือ การกระจายไปทั่วประเทศเป็นเพียงปัญหาเรื่องเวลา
หลินอันอันมั่นใจในหนังสือเล่มนี้มาก เมื่อไม่พูดถึงยอดขาย เธอเชื่อว่าเนื้อหาภายในมีความหมายต่อสตรียุคใหม่ นับว่าเป็นการส่งสัญญาณเตือนล่วงหน้าเพื่อความอิสระของสตรี ส่วนจะมีอิทธิพลมากน้อยเพียงใด ก็ขึ้นอยู่กับโชควาสนาแล้ว