ย่านถนนฉางลี่นับว่าเป็นตลาดมืดที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ต่อให้มีการควบคุม แต่ส่วนใหญ่แล้วแม้แต่หน่วยงานราชการเองก็มักทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
แม่หลินใช้ผ้าพันคอพันคลุมทั้งหัวและหน้า เหลือไว้แค่ดวงตาคู่เดียวที่มองออกมา
“พวกเธอรออยู่ตรงนี้นะ แม่ไปแป๊บเดียวก็มา”
“ได้ค่ะ”
ท่าทางคล่องแคล่วชำนาญทางของแม่หลิน เห็นได้ชัดว่าเจนจัดไม่น้อย หลินอันอันก็เลยไม่ค่อยกังวล
หลินอันอันกับฉู่หมิงหลานยืนคอยอยู่ใต้ต้นไทรในระยะไม่ห่างไม่ใกล้นัก มองแผ่นหลังของแม่หลินหายลับไปในซอย
ปากซอยนั้นมีป้ายไม้เก่าๆ สีซีดจางเขียนว่า “รับซื้อของเสีย” ซึ่งเป็นรหัสลับบอกทางเข้าตลาดมืด
“พี่สะใภ้ ที่นี่คนเดินเข้าออกเยอะเลย เป็นตลาดมืดจริงๆ เหรอคะ” ฉู่หมิงหลานกำมือของหลินอันอันแน่น ดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด
หลินอันอันมองตามแนวซอยไป เห็นสตรีหลายคนพันผ้าคลุมศีรษะอุ้มห่อผ้าเดินผ่านไปอย่างเร่งรีบ ดวงตากวาดมองรอบๆ อย่างระแวดระวัง ราวกับกระต่ายที่ตื่นตระหนก
“อืม พี่ชายของเธอบอกมา คงไม่ผิด”
ประมาณสิบนาทีกว่าๆ ต่อมา แม่หลินก็เดินกึ่งวิ่งหอบกลับมา ผ้าพันคอเอียงกระเท่เร่ไปมา
“ซื้อไม่ได้” เธอหอบแรงๆ พลางล้วงห่อกระดาษน้ำมันออกมาจากอกเสื้อ “แต่ซื้อหัวถั่งเช่ามาได้ชิ้นหนึ่ง บอกว่าบำรุงร่างกายเหมือนกัน”
“แม่ อย่าเพิ่งร้อนใจ” หลินอันอันรับหัวถั่งเช่ามายัดใส่กระเป๋าเสื้อโค้ท “ไว้สักวันหนูลองฝากบรรณาธิการหลิวช่วยสืบให้ เขามีเส้นสายกว้าง คงถามหาได้”
แม่หลินโบกมือ “คนขายบอกว่าเมื่อครู่ยังมีอยู่ตั้งเยอะ แค่พักเดียวเอง ถูกเด็กสาวคนหนึ่งเหมาซื้อไปหมด ได้ยินว่าเด็กสาวคนนั้นกวาดซื้อเขากวางอ่อนทั้งตลาดมืดเลย!”