ทั้งสามคนเดินมาถึงหน้าประตูกองบัญชาการทหาร พอดีกับที่รถเมล์มาถึงคันหนึ่ง
ขณะที่หลินอันอันกำลังจะก้าวขึ้นรถ ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง
เธอหันไปมอง ที่แท้คือเฉินเล่อฟางกับสหายจากกองร้อยพยาบาลอีกหลายคนกำลังเดินมา ดูท่าทางก็จะมานั่งรถเมล์เหมือนกัน
เฉินเล่อฟางเห็นหลินอันอัน สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังฝืนยิ้มออกมาได้นิดหนึ่ง พยักหน้าทักทายอย่างสุภาพ
หลินอันอันก็ยิ้มตอบตามมารยาท แต่ที่จริงแล้วไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย แล้วหมุนตัวขึ้นรถไป
รถเมล์ค่อย ๆ ออกตัว หลินอันอันไม่ได้สนใจพวกเฉินเล่อฟางอีก มองทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถอย่างเงียบ ๆ
ฉู่หมิงหลานดึงมือหลินอันอันเบา ๆ "พี่สะใภ้ ทำไมหนูรู้สึกตื่นเต้นจังเลยคะ?"
หลินอันอันเห็นท่าทางของฉู่หมิงหลานแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ "ไม่เป็นไรนะ เราแค่ไปนั่งเล่นที่สำนักพิมพ์สักพัก แล้วพี่สะใภ้จะพาหนูไปซื้อสีเทียนระบายสี"
ใบหน้าเล็ก ๆ ของฉู่หมิงหลานแดงระเรื่อ เผยรอยยิ้มสดใส "พี่สะใภ้ เพื่อน ๆ หนูรู้กันหมดว่าพี่เป็นนักเขียนใหญ่ แล้วก็... ยังขอให้หนูเอาหนังสือเล่มใหม่ของพี่ให้อีก!"
เด็กวัยนี้ชอบเป็นที่ยอมรับของคนอื่น เป็นเรื่องปกติมาก
"ไม่เป็นไร ที่สำนักพิมพ์มีหนังสือตัวอย่างเยอะแยะ ไว้เดี๋ยวเอากลับมาสักหน่อยก็ได้ เพียงแต่... หนังสือเล่มใหม่นี้ไม่ค่อยเหมาะให้เด็ก ๆ อ่าน"
"ค่ะ ค่ะ"
"ให้พวกเขาหยิบ 'จดหมายฤดูใบไม้ผลิ' ได้นะ"
ฉู่หมิงหลานอ้าปากเหมือนจะบอกว่าเสียดาย เล่มละตั้งหลายเหรียญเชียวนะ!
แต่แล้วก็พยักหน้า "ค่ะ"
ตอบรับแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองกล้ามากขึ้นทุกที เพื่อหน้าตา ถึงกับกล้าเอาของขวัญราคาแพงขนาดนั้นมาให้คนอื่น...
ความคิดของเด็กสาวปรากฏอยู่เต็มหน้า หลินอันอันจะดูไม่ออกได้อย่างไร?