ฉู่หมิงโจวนั่งลงบนขอบเตียง จับมือของหลินอันอันไว้อย่างเบามือ เมื่อพบว่ามือเล็ก ๆ ของเธอเย็นเฉียบ เขาก็กอบมือของเธอไว้เพื่อให้ความอบอุ่น “ผมเอายามาหมดแล้ว คุณค่อย ๆ พักสักหน่อยแล้วค่อยลุกขึ้น”
หลินอันอันตอบรับเบา ๆ “คุณสั่งเสี่ยวหลานกับเสี่ยวอวี่ไว้เรียบร้อยหรือยัง?”
“อืม ที่บ้านเตรียมกับข้าวไว้ให้แล้ว”
กู้เยี่ยนเปิดประตูเข้ามา สายตาหยุดนิ่งไปชั่วขณะตรงมือที่ทั้งสองกุมกันอยู่ “ยานำเข้านี้ต้องกินต่อเนื่องสองเดือน เนื่องจากในตัวยามีส่วนผสมของทาลิโดไมด์ จำไว้ให้ดีว่าอย่าตั้งครรภ์ในช่วงสองเดือนนี้”
หลินอันอันได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว เธอหันขวับไปมองฉู่หมิงโจว
ฉู่หมิงโจวกุมมือหลินอันอันแน่นขึ้น พยักหน้าให้กู้เยี่ยน “ดี พวกเราจะระวัง”
กู้เยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย เกรงว่าเขาจะมีอคติต่อหลินอันอัน จึงอธิบายเสริมว่า “โรคนี้ไม่ถ่ายทอดทางพันธุกรรม เมื่อหยุดยาชุดนี้แล้ว ถ้าพวกคุณอยากมีลูก…ก็ค่อยวางแผนอีกที แต่ช่วงสองเดือนนี้ไม่ได้ ยังไงก็ช่วยระมัดระวังให้ดี”
ในแววตาของเขามีความกังวล สายตาจับจ้องบนใบหน้าหลินอันอันนานขึ้นอีกนิด
“ฉันเข้าใจดีค่ะ คุณหมอกู้”
ในใจของเธอรู้ดี ร่างกายของตัวเองจำเป็นต้องพักฟื้นอย่างเต็มที่ ยิ่งไปกว่านั้นในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ทั้งสองก็ไม่ได้คิดจะมีลูกจริง ๆ
ฉู่หมิงโจวยังกลัวว่าเธอจะรู้สึกแย่ จึงลูบหลังมือเธอเบา ๆ ปลอบอย่างอ่อนโยน “อย่าคิดมาก ตอนนี้การทำให้ร่างกายของคุณแข็งแรงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด รอให้คุณหายดีแล้ว เราค่อยว่ากันเรื่องอื่น ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็พอ”