ทั้งสองคนกลับถึงบ้าน
ฉู่หมิงหลานกับฉู่หมิงอวี่เข้านอนกันแล้ว
ฉู่หมิงโจวไปอาบน้ำล้างหน้าก่อน
หลินอันอันรินน้ำอุ่นให้ตัวเองดื่ม แล้วนั่งพักสักครู่ เห็นไม้กวาดในลานบ้านยังไม่ได้เก็บ ก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบที่ห้องเก็บของ
ตอนหันหลังกลับ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากหน้าประตูใหญ่ เหมือนมีอะไรอยู่ข้างนอกกำลังร้อง ฮึงๆ ฮิงๆ
พอเธอเข้าใกล้ประตู เสียงนั้นก็ยิ่งดังขึ้น
“มีอะไรเหรอ”
เห็นเป็นฉู่หมิงโจวอาบน้ำเสร็จออกมา หลินอันอันรีบชี้ไปที่ประตู “หน้าประตูมีอะไรสักอย่าง”
ฉู่หมิงโจวขมวดคิ้ว ดึงเธอไปข้างหลังเล็กน้อย แล้วเดินไปเปิดประตูตรงๆ
“เฮ้ย ระวังหน่อยสิ”
“ไม่เป็นไร”
ประตูเปิดออก ข้างนอกไม่มีอะไรเลย
ไม่จริง!
หลินอันอันเดินเข้าไปสองก้าว ก้มลงมองด้านล่าง เป็นก้อนดำๆ เล็กๆ ลูกสุนัขหรือนี่
“นี่… มีสุนัขได้ยังไง”
หลินอันอันนั่งยองลง มองดูก้อนดำนั้นอย่างละเอียด เห็นลูกสุนัขตัวนี้เนื้อตัวมอมแมม ขนยุ่งเหยิง ดวงตายังเปียกชื้น กำลังมองเธออย่างน่าสงสาร ปากยังส่งเสียงร้องอู๋ๆ เป็นระยะ
“เจ้าลูกหมาตัวนี้อย่างมากก็เพิ่งหย่านม ไม่รู้ว่าเป็นของบ้านใคร” ฉู่หมิงโจวพูด
ในหมู่บ้านข้าราชการเขตทหารมีบ้านที่เลี้ยงสุนัขน้อยมาก พวกเขาก็ไม่ได้สนใจแมวหรือสุนัขพวกนี้ อยู่ดีๆ ก็มีลูกสุนัขตัวเล็กมา ค่อนข้างเหนือความคาดหมาย
หลินอันอันยื่นนิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว ลังเลว่าจะลูบดีไหม แต่ลูกสุนัขกลับส่งเสียงฮึงฮิงเข้าใกล้ เข้ามาคลอเคลียก่อน