หลินอันอันโกรธจนทุบโต๊ะ “เรื่องแบบนี้จะเก็บเงียบได้ยังไง? การกลั่นแกล้งในโรงเรียนเป็นเรื่องร้ายแรงอย่างยิ่ง เกี่ยวข้องกับสุขภาพกายและใจของเด็ก ๆ เพียงเพราะพวกเขามีเส้นสาย ก็จะเมินเฉยต่อกฎระเบียบของโรงเรียน และเพิกเฉยต่อความทุกข์ทรมานของเด็กที่ถูกกลั่นแกล้งงั้นหรือ?”
อาจารย์ซูถอนหายใจอย่างจนใจ “สหายหลิน ฉันก็เห็นว่ามันไม่ถูกต้อง แต่ฉันตัวเล็กเสียงเบา ไม่มีสิทธิ์มีเสียงในโรงเรียน ฉันทำได้แค่แจ้งสถานการณ์ให้คุณทราบ ให้คุณช่วยดูว่าจะหาทางออกได้ไหม”
รอยยิ้มของฉู่หมิงหลานแข็งค้างบนใบหน้าทันที
หลินอันอันรีบดึงอีกฝ่ายเข้ามาแนบตัว ตบแขนเบา ๆ ปลอบโยน
“หาทางออก? ได้สิ! งั้นรบกวนอาจารย์ซูช่วยไปบอกพวกเขาที ว่าฉันน่ะไม่เก่งอะไรหรอก แต่ฉันเป็นนักเขียนมือดี วิธีการของฉันก็แสนง่าย ก็คือแฉเรื่องนี้ไปยังสำนักข่าว หนังสือพิมพ์
แล้วก็ให้สามีฉันหาทางดูด้วย ว่าจะผ่านทางกองทัพมากดดันได้ไหม! ยังไงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่กิจภายในของโรงเรียนอีกต่อไปแล้ว แต่มันเกี่ยวกับอนาคตของเด็ก ๆ อีกทั้งยังส่งผลเสียร้ายแรง”
บนใบหน้าอาจารย์ซูปรากฏความรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง “สหายหลิน ฉันจนปัญญาจริง ๆ ถึงได้มาหาคุณ คุณไม่รู้หรอกว่าเด็กที่ถูกกลั่นแกล้งพวกนั้น... ตอนนี้ฉันยังรู้สึกหวาดผวาไม่หาย”
หลินอันอันสูดลมหายใจลึก กดอารมณ์โกรธของตัวเองลง
จะระบายอารมณ์ใส่อาจารย์ซูไปทำไม ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเขา!
ดีนัก ตระกูลสี รังแกกันเกินไปแล้ว คิดว่าคนอื่นไม่ใช่คนหรือไง?