ตาของฉู่หมิงอวี่เป็นประกายขึ้นมาทันที "หมากห้าเม็ดคืออะไร? เล่นเป็นง่ายจริงๆ หรือครับ? พี่สะใภ้ ถ้าอย่างนั้นรีบสอนผมเร็วเข้า!"
"ใช่แล้ว พี่สะใภ้เคยหลอกเธอสักเมื่อไหร่กัน? กินข้าวเสร็จแล้วจะสอนนะ"
"เย้~"
เด็กๆ ก็แบบนี้แหละ พอใจจดใจจ่ออยู่กับเรื่องใดเรื่องหนึ่ง การกินข้าวก็กลายเป็นขอไปที
พอกับข้าวยกมาตั้งโต๊ะ ฉู่หมิงอวี่ดูเหมือนจะกระตือรือร้นที่สุด แต่ที่จริงใจลอยไปตั้งนานแล้ว
"อวี่เกอร์เป็นอะไรไป?"
หลินอันอันคีบกับข้าวให้เขาสองสามคำ "ฉันบอกว่ากินข้าวเสร็จแล้วจะพาเขาเล่นหมากห้าเม็ด เขาก็เลยใจจดใจจ่อจนอยู่ไม่สุข"
"หมากห้าเม็ด?" ฉู่หมิงหลานก็สงสัยเหมือนกัน
ฉู่หมิงอวี่ได้ทีก็ผยองขึ้นมาทันที เอาสิ่งที่หลินอันอันเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ มาพูดแบบครึ่งๆ กลางๆ พลางโอ้อวดเกินจริงอีกครั้ง
พูดซะหมากห้าเม็ดกลายเป็นหมากอันดับหนึ่งใต้หล้า ฆ่าไม่เลือกหน้า ล้มทุกกระดานในพริบตา
หลินอันอันหัวเราะจนตาย่น "เดี๋ยวเราเล่นด้วยกัน เปิดศึกฆ่ามันเลย!"
"ใช่ เปิดศึกฆ่ามันเลย!"
หลังอาหาร
ทุกคนในครอบครัวก็ขลุกตัวอยู่ในห้องโถงใหญ่
ที่บ้านแม้ไม่มีหมากห้าเม็ด แต่มีกระดาษกับปากกาก็พอ ของแบบนี้เรียบง่าย
"อันที่จริงของแบบนี้เล่นบนพื้นดินก็ได้ เล่นจบตาหนึ่งก็ใช้เท้าเกลี่ยดิน แล้ววาดกระดานใหม่ก็พอ