พูดถึงคนตระกูลหวัง พวกเขาถูกคำพูดของหลินอันอันตอกย้ำจนมึนงงไปหมดแล้ว
เมื่อเห็นหลินอันอันเดินจากไป พวกเขาก็หวั่นเกรงว่าเมื่อไม่มีคนมาพูดจาให้เข้าใจกันแล้ว ครอบครัวตระกูลหลี่ก็ดุดัน หากเกิดบานปลายเรียกร้องมากเกินไป หรือทำร้ายร่างกายกันขึ้นมาจะทำอย่างไร? หรือไม่ก็ยัดเยียดเด็กทั้งสี่คนคืนมาให้ ชีวิตก็คงอยู่กันไม่ได้จริง ๆ …
ในใจขัดแย้งอย่างหนัก สามร้อยหยวนก็เป็นตัวเลขที่กัดฟันพูดออกมาแล้ว ห้าร้อยหยวนนั้นเท่ากับทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัว
“แม่ การจัดการให้จบทีเดียวก็ดีนะ จะได้ไม่ต้องพัวพันกับหลี่ลู่อีกต่อไป อีกอย่างถ้าให้เป็นไปตามกฎหมาย เราอาจต้องจ่ายมากกว่านี้จริง ๆ”
พี่สะใภ้ใหญ่ตระกูลหวังปลอบโน้มน้าว ทั้งที่ความจริงแล้วไม่รู้อะไรเลย แต่สีหน้ากลับทำเหมือนเข้าใจกฎหมายอย่างถ่องแท้
วังหย่วนสีหน้าไม่ยินยอม “ห้าร้อยหยวนมากเกินไป พวกเราจะไปหาจากที่ไหนมากมายขนาดนี้? นี่ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อยนะ พวกเราทำมาหากินทั้งปียังหาไม่ได้มากขนาดนี้”
แม่สามีก็พยักหน้าตาม “แม่มีเงินติดตัวแค่สามร้อยหยวน อีกสองร้อยให้พี่ชายของอาเหยี่ยนยืมไป นาทีนี้คงรวบรวมไม่พอจริง ๆ …”
ทั้งสามคนถกเถียงกันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดแม่สามีก็ตัดสินใจเด็ดขาด “เอาตามที่เธอว่า! ห้าร้อยก็ห้าร้อย แม่จะไปหยิบยืมคนอื่นมา รีบตกลงเรื่องนี้ให้จบ”
“นี่…”
วังหย่วนไม่รู้ว่าแม่ตัวเองจะไปยืมเงินใคร ในถิ่นภาคตะวันตกเฉียงเหนือนี้ ถ้าคนรู้จักคุ้นเคยก็คงมีแค่ป้าลี่ที่เป็นแม่สื่อให้ตนเองเท่านั้น
แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะสันดานของลูกแหง่ติดแม่อยู่ในตัว