ทางด้านพ่อหลินเพิ่งจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็มีเสียงกริ่งจักรยานดังมาจากหน้าประตูรั้ว
หลินจื่อหวยเข็นจักรยานรุ่นยี่ห้อเฟิ่งหวง 28 นิ้วพุ่งเข้ามาในลานบ้าน ตู้เจวียนตามมาติดๆ
“พ่อ! แม่!”
พ่อหลินกำลังสำรวจผนังกระเบื้องในห้องน้ำอยู่ พอได้ยินเสียงก็หันกลับมา เห็นฟันขาวๆ ของลูกชายตัวดี “ฉันอยู่นี่!”
“พ่อ!”
หลินจื่อหวยพุ่งเข้าใส่ราวกับสายลม แล้วกอดพ่อหลินเต็มแรง
“ออกไปคุยข้างนอกเถอะ อยู่หน้าห้องน้ำจะไปได้อะไร”
“ครับ พ่อครับ~ ผมคิดถึงพ่อจะแย่แล้ว!”
ตู้เจวียนแก้มแดงซ่าน รีบจัดปกเสื้อของตัวเอง ตื่นเต้นจนตัวสั่น
นี่ถือเป็นการเจอครอบครัวฝ่ายชายอย่างเป็นทางการครั้งแรกหลังจากจดทะเบียนสมรสแล้ว แม่หลินเธอคุ้นเคยดี เป็นแม่สามีที่ใจดีมาก ส่วนพ่อหลินซึ่งเป็นพ่อสามี เธอรู้จักแค่จากคำบอกเล่าของหลินจื่อหวยเท่านั้น
“พ่อ นี่ภรรยาของผม ตู้เจวียน”
ตู้เจวียนเองยังกำลังเตรียมใจอยู่เลย หลินจื่อหวยก็แนะนำตัวให้แล้ว
ตู้เจวียนไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ จู่ๆ ก็โค้งตัวลงต่ำ “สวัสดีค่ะ พ่อ”
พ่อหลินและทุกคนพากันอึ้ง!
“ฮ่าๆๆ เธอคือตู้เจวียนสินะ เด็กดี ไม่ต้องตื่นเต้นนะ”
พ่อหลินประคองเธอเบาๆ แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบซองอั่งเปาออกมา
“ขอบคุณค่ะ พ่อ” ตู้เจวียนรับมา แทบไม่รู้จะทำตัวยังไง
“ไม่ต้องขอบคุณ ขอแค่พวกเธออยู่กินกันดีๆ ไปวันๆ ก็พอ เราอยู่ห่างไกลกัน เรื่องแต่งงานของพวกเธอเราอาจดูแลไม่ทั่วถึง เธออย่าคิดมาก พ่อกับแม่เราให้ความสำคัญกับเธอมาก”