ลมจากภาคตะวันตกเฉียงเหนือพัดพาเอาฝุ่นทรายพวยพุ่งผ่าน รถจี๊ป 212 คันใหม่เอี่ยมจอดสนิทอยู่หน้าประตูสถานีรถไฟ ตัวถังสีเขียวทหารทอประกายด้านภายใต้แสงอาทิตย์ นี่คือรถทหารราชการที่กองบังคับการกรมอนุมัติเป็นกรณีพิเศษ ตอนนี้ก็นับว่าเป็นรถประจำตำแหน่งของฉู่หมิงโจว
พ่อหลินกับแม่หลินจะมาถึงตอนบ่ายสองโมง ฉู่หมิงโจวกับหลินอันอันก็มารอตั้งแต่บ่ายโมงแล้ว
"บอกให้รออยู่ที่บ้าน ไม่เชื่อฟังเลย"
ฟังดูเหมือนคำต่อว่า แต่น้ำเสียงกลับเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย
"พอเถอะน่า~ ใกล้ถึงแล้วไม่ใช่หรือ อยู่บ้านฉันก็อึดอัด ถือว่าเรามาเดินเล่นด้วยกันก็แล้วกัน"
ภายในสถานีรถไฟคนเดินขวักไขว่ แต่เห็นฉู่หมิงโจวใส่ชุดทหารทั้งตัว ข้างกายยังมีหญิงตั้งครรภ์ตามมาด้วย คนทั่วไปก็ไม่เข้าใกล้มากนัก
"เคร้ง~ เคร้ง~"
เมื่อรถไฟแล่นเข้าสู่ชานชาลา หลินอันอันก็ค่อนข้างประหม่า สายตาจับจ้องมองฝูงชนที่เดินออกมาจากขบวนรถ
ไม่นานนัก ก็เห็นแม่หลินสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มปรากฏตัวก่อนใคร ผมเผ้าถูกลมพัดจนยุ่งเหยิง บ่าข้างละห่อสัมภาระถุงโต สายตาก็กวาดมองไปทั่ว
พ่อหลินหอบหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ตามมาติดๆ เสื้อผ้าบนตัวยับเล็กน้อย แต่เป็นเสื้อผ้าใหม่อย่างเห็นได้ชัด แม้แต่รองเท้าผ้าใบปลดปล่อยที่สวมอยู่ก็ใหม่เอี่ยม
"แม่! พ่อ!" หลินอันอันตะโกนเรียก น้ำเสียงสั่นพร่าอย่างยากจะสังเกต
แม่หลินหันขวับมาตามเสียง ตาเบิกกว้างขึ้นทันใด แล้วรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาใกล้
"อันอัน ลูกรักของแม่..."
ฉู่หมิงโจวก้าวเท้าฉับๆ ไปข้างหน้า รับกระเป๋าจากมือพ่อหลินอย่างมั่นคง "คุณพ่อ ระวังด้วยครับ"