ยามอาทิตย์อัสดง เมฆสีแดงดั่งเปลวไฟย้อมลานบ้านเป็นสีน้ำผึ้ง
ตู้เจวียนยกอัลฟัลฟาผัดไข่จานสุดท้ายมาวางบนโต๊ะ
แม่หลินเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เป่าผมแห้ง เสื้อน้ำเงินยังมีหยดน้ำติดอยู่ ยื่นมือหมายจะรับจาน "ตู้เจวียน เธอพักก่อน แม่เอาเอง—"
"แม่ครับ เชิญนั่งเลย!" หลินจื่อหวยตาคมกริบรีบรั้งตัวไว้
พ่อหลินกลับเข้าห้องไปรื้อค้นพักใหญ่ สุดท้ายอุ้มเหล้าสองไหเล็กออกมา "นี่คือเหล้าหนวี่เอ๋อร์หง ที่บ้านเรามีธรรมเนียมว่า ปีใดได้ลูกสาวจะฝังเหล้าไว้ใต้ต้นหอมหมื่นลี้ รอวันที่เธอแต่งงานจึงขุดออกมา"
ฉู่หมิงโจวเชิญพ่อหลินแม่หลินนั่งที่อันบน ตนเองนั่งข้างพ่อหลิน คืนนี้เขาต้องร่วมวงเหล้าด้วย
พ่อหลินบิดฝาเหล้าออก กลิ่นหอมหวานของดอกหอมหมื่นลี้กับเหล้าข้าวหมักก็ฟุ้งกระจาย กระดาษน้ำมันปิดปากไหถูกกาลเวลาจนกลายเป็นสีอำพัน เทเหล้าลงแก้วเคลือบเป็นสีน้ำผึ้งเรืองรอง
"เดิมทีควรดื่มในวันอันอันแต่งงาน ไม่คิดว่าโชคชะตาจะพามาไกลถึงเพียงนี้..."
ฉู่หมิงโจวยกแก้วด้วยสองมือ "ตอนนี้ดื่มก็เหมือนกัน ล้วนเป็นวันดี"
"ใช่ หมิงโจวพูดถูก! พ่อขอดื่มอวยพรพวกเธอ ขอให้หมิงโจวกับอันอันอยู่กันยืดยาว สามีภรรยาปรองดอง ครองคู่กันตราบชั่วฟ้าดินสลาย"
พ่อหลินยกแก้ว ดื่มอึกใหญ่
ส่วนฉู่หมิงโจวซื่อตรง ดื่มหมดแก้วรวดเดียว
เหล้าข้าวหมักไหลผ่านลำคอ หอมหวานของดอกหอมหมื่นลี้และความกลมกล่อมจากกาลเวลา
พ่อหลินเห็นเขาดื่มหมดแก้วก็ชะงัก!
เด็กคนนี้...
พ่อหลินจำต้องรินให้เขาอีก รอบนี้รินน้อยมาก
แก้วที่สอง พ่อหลินหันไปทางหลินจื่อหวยกับภรรยา "แก้วนี้ขอให้ชีวิตรักของเจ้าทั้งสองรุ่งโรจน์ดังไฟ มีอะไรปรึกษาหารือกัน เติบโตไปด้วยกัน จูงมือก้าวไปด้วยกัน"