แม่ทัพเจิ้งพยายามห้ามฉู่หมิงโจว แต่ตอนนี้ฉู่หมิงโจวร้อนใจดั่งไฟลน จะฟังคำปรามยังไงไหว
“แม่ทัพเจิ้ง! ภารกิจที่อันตรายแค่ไหนฉันก็ไม่ลังเลสักนิด แต่ภรรยาฉันไม่ใช่แบบนั้น เธอไม่ใช่ทหาร และไม่มีหน้าที่นี้! เธอไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงส่วนรวมขององค์กร
แถมเธอยังสุขภาพไม่ดี ฉันจะปล่อยให้เธออยู่ลำพังในที่อันตรายแบบนั้นต้องทนทุกข์ไม่ได้ ฉันต้องไปรับเธอกลับมา ถึงจะผิดวินัย ฉันก็ยอม!”
แม่ทัพเจิ้งมองท่าทีเด็ดเดี่ยวของฉู่หมิงโจว ในใจก็ร้อนรนเช่นกัน
เขารู้นิสัยของฉู่หมิงโจวดี ตราบใดที่เจ้าตัวตัดสินใจแล้ว ต่อให้ใช้วัวสิบตัวลากก็ไม่กลับมา แต่เขาก็จะมองฉู่หมิงโจวทำอะไรบุ่มบ่ามอยู่เฉย ๆ ไม่ได้
“หมิงโจว นายใจเย็นก่อน ฉันรู้ว่านายเป็นห่วงสหายหลิน ฉันเข้าใจความรู้สึกเธอ เอาแบบนี้ ฉันจะติดต่อไปทางมณฑลอวี้ทันที ดูว่าจะให้สหายหลินถอนตัวอย่างปลอดภัยได้ไหม”
“ฉันจะไปรับเธอ”
“หมิงโจว! ผู้บังคับกองร้อยเคออยู่เคียงข้างสหายหลิน นายก็รู้ความสามารถกับฝีมือของเขา จะไม่ปล่อยให้เธอตกอยู่ในอันตรายหรอก”
แม่ทัพเจิ้งเห็นสีหน้าฉู่หมิงโจวผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก็ถอนหายใจยาว ต่อหน้าเขา โทรศัพท์ไปที่จุดประจำการกองบัญชาการทหารเมืองเหอ มณฑลอวี้ อีกครั้ง
สุดท้ายคำตอบที่ได้คือยังไม่ได้ตอนนี้ เร็วสุดก็สามวัน ให้กองบัญชาการทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือส่งคนมารับได้ แต่ต้องสามวันค่อยจัดการให้หลินอันอันถอนตัว
ฉู่หมิงโจวลุกพรวดขึ้น
แม่ทัพเจิ้งรีบห้ามอีก “หมิงโจว เธอไม่จำเป็นต้องถึงขนาดนี้! เพื่อให้สหายหลินทำภารกิจสำเร็จลุล่วง ฉันยังสั่งการไปที่โรงพยาบาลใหญ่ทหารประจำเขต เขาส่งหมอไปแล้ว เป็นหมอประจำตัวเชียวนะ รับรองสภาพร่างกายภรรยาเธอได้”