หลินอันอันมองไปรอบ ๆ สถานที่นี้แตกต่างจากจุดประจำการกองบัญชาการทหารเมืองเหอโดยสิ้นเชิง สภาพแวดล้อมนับว่าแย่มาก
มีเพียงบ้านดินไม่กี่หลัง หลังคามุงด้วยกิ่งไม้เต็มไปหมด ใต้เท้าเป็นถนนดินลูกรังดั้งเดิม ต้นไม้รอบด้านหนาทึบมาก
เจ้าหน้าที่ที่นี่สวมใส่เสื้อผ้าธรรมดา ไม่ต้องพูดถึงความสง่างามเลยด้วยซ้ำ บางคนยังมีฝุ่นติดหน้าติดผม ทุกคนดูเรียบง่ายมาก ไม่เหมือนทหารแม้แต่น้อย กลับดูเหมือนชาวบ้านทั่วไปมากกว่า
หลินอันอันภายใต้การประคองของโจวเชิ่งหนาน ฝืนทนความไม่สบายตัว ค่อย ๆ เดินเข้าไปในหอพัก
เครื่องเรือนในหอพักเรียบง่ายอย่างยิ่ง เตียงไม้กระดานแข็งหนึ่งหลัง โต๊ะเก่า ๆ หนึ่งตัว กับเก้าอี้อีกสองตัวที่เก่าจนสีซีด
หลินอันอันเป็นคนบอบบางมาแต่ไหนแต่ไร แต่ตอนนี้นั่งอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แร้นแค้นนี้ ใจกลับไม่มีความบ่นตัดพ้อเลยแม้แต่น้อย
เธอรู้ดีว่าในจุดลับเช่นนี้ สภาพที่ยากลำบากเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
เพิ่งนั่งลงได้ไม่ถึงสองนาที งานก็เข้ามาแล้ว
โจวเชิ่งหนานส่งสัญญาณให้หลินอันอันนั่งพักก่อน "สหายหลิน คุณพักสักครู่ก่อนเถอะ ถ้าต้องการอะไรฉันจะเรียกอีกที ฉันกับสหายไป๋ไปทำความเข้าใจรายละเอียดของงานก่อน รอให้คุณพอมีแรงแล้วค่อย ๆ ตามมา"
หลินอันอันลังเลเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า "ได้ งั้นฉันกินยา พอดีขึ้นก็จะตามไป"
หลังจากโจวเชิ่งหนานกับไป๋ซิ่วฟางออกจากหอพัก หลินอันอันกินยาทันทีแล้วนอนลงบนเตียง หลับตาพยายามให้ทั้งร่างกายและจิตใจได้ผ่อนคลาย
ผ่านไปครู่หนึ่ง หลินอันอันรู้สึกว่าร่างกายฟื้นขึ้นมาบ้าง จึงลุกขึ้นนั่ง
เธอจัดเสื้อผ้าเล็กน้อย แล้วเดินออกจากหอพัก
"นั่นล่ามไม่ใช่หรือ เร็วเข้า!"
หลินอันอันถูกผู้บังคับกองร้อยเคอพามาที่ห้องทำงาน ที่บอกว่าห้องทำงาน แท้จริงก็คือห้องธรรมดา ๆ ตรงกลางห้องวางโต๊ะยาวตัวใหญ่ บนโต๊ะกองเอกสารเต็มไปหมด ผู้คนราวสิบกว่านั่งล้อมรอบโต๊ะยาว สีหน้าเคร่งเครียด งานยุ่งผิดปกติ แต่ก็เป็นระเบียบไม่สับสน