เมื่อได้ยินคำพูดที่แฝงไว้ด้วยความเจ้ากี้เจ้าการของฉู่หมิงโจว แก้มของหลินอันอันก็ร้อนผ่าวขึ้นในพริบตา ร้อนยิ่งกว่าไอร้อนในห้องอาบน้ำเสียอีก
เธอเม้มปาก แม้จะขวยเขินอยู่บ้าง แต่ก็เชื่อฟัง หันหลังให้กับฉู่หมิงโจว
หลินอันอันมีผิวที่ขาวเป็นทุนเดิม ทั้งยังเป็นสีขาวโทนเย็น ช่วงที่อยู่ตระกูลฉู่ก็ถูกเลี้ยงดูอย่างดี ร่างกายจึงมีเนื้อมีหนังขึ้นเล็กน้อย แนวแผ่นหลังที่ปรากฏแก่สายตาจึงชวนมองยิ่งนัก
สายตาของฉู่หมิงโจวกวาดผ่านทีละนิ้ว มองดูต้นคอของนางที่ขึ้นสีเรื่อ ๆ ใจก็พลุ่งพล่านด้วยความหวั่นไหวที่ยากจะเก็บกด
เขาโน้มตัวเข้าหาเบา ๆ ค้อมตัวลง โอบกอดจากด้านหลัง วางคางบนบ่าของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดลงบนลำคอของเธอ ทำเอาเธอสะท้านน้อย ๆ
“อันอัน เธอช่างงดงามยิ่งนัก” น้ำเสียงของฉู่หมิงโจวทุ้มต่ำ แฝงไว้ด้วยเล่ห์เสน่ห์
ใจของหลินอันอันกระเพื่อมเป็นระลอก บิดกายเล็กน้อย
เพิ่งขยับได้นิดเดียว ก็ถูกเขารวบเอวไว้อีกครั้ง “ไม่ใช่ว่าจะสอนฉันหรอกหรือ สอนฉันทำ สิ อืม”
หลินอันอันงุนงง!
ไม่ใช่… คำพูดยียวนเช่นนี้ ออกมาจากปากของฉู่หมิงโจวได้เยี่ยงไรกัน
ต้องมีผีเข้าสิงแน่!
“อันอัน…”
แก้มของหลินอันอันแดงก่ำไปหมด เบือนหน้าหนีสายตาเร่าร้อนของเขา แทบจะหมดแรงจะกล่าวอะไร…