หลินอันอันมาถึงห้องทำงานของบรรณาธิการหลิว
บรรณาธิการหลิวกำลังลุกขึ้นรินน้ำ พอเห็นว่าเป็นหลินอันอันก็รีบยิ้มต้อนรับ “สหายหลิน คุณมีเวลาว่างมาได้ยังไงกัน”
หลินอันอันยิ้มพยักหน้าให้เขา “บรรณาธิการหลิว ครั้งนี้ฉันมาตั้งใจจะถามคุณว่า แถวนี้มีสำนักพิมพ์หนังสือพิมพ์ไหนเหมาะกับการส่งบทความเรื่องการกลั่นแกล้งในโรงเรียนบ้าง คุณเป็นคนในวงการ ช่วยชี้แนะหน่อยค่ะ”
บรรณาธิการหลิวดันแว่น คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าพูดถึงอิทธิพลและความสนใจต่อปัญหาสังคมแบบนี้ หนังสือพิมพ์เมืองกับหนังสือพิมพ์เยาวชนก็ดีทั้งคู่
หนังสือพิมพ์เมืองมีกลุ่มผู้อ่านกว้าง สร้างกระแสในท้องถิ่นได้เร็ว ส่วนหนังสือพิมพ์เยาวชนมีพลังเรียกร้องสูงในหมู่คนหนุ่มสาว คนหนุ่มสาวก็เลือดร้อน ถ้าตีพิมพ์ออกไป ความสนใจและพลังเรียกร้องจะสูงมาก”
“ดีค่ะ เข้าใจแล้ว”
บรรณาธิการหลิวยังถามรายละเอียดเพิ่มเติม
“จะให้ยุ่งยากทำไมกัน คุณเอาบทความมาให้ผม ทางสำนักพิมพ์จะตรวจสอบภูมิหลัง พอยืนยันถูกต้องก็จัดการตีพิมพ์ให้ หัวข้อสังคมแบบนี้ คนต้องการเยอะแยะ”
“หา”
มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอ
หลินอันอันไม่มีความเห็นต่างอยู่แล้ว
“บรรณาธิการหลิว นี่ช่วยฉันได้มากเลยนะคะ”
บรรณาธิการหลิวรีบโบกมือ “สำนักพิมพ์เราแม้กำลังจำกัด แต่เรื่องเล็กแบบนี้ยังไม่ยากเย็นอะไร อีกอย่าง ให้คนอีกมากได้เห็นความจริงของการกลั่นแกล้งในโรงเรียน ช่วยเด็กพวกนั้นทวงความยุติธรรม ก็นับเป็นเรื่องดี”