หลินอันอันเปิดประตู เห็นทหารสองนายยืนอยู่หน้าประตู
“อยู่ค่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”
“เชิญไปกับเราสักครู่เถอะครับ แม่ทัพเจิ้งเชิญพบ”
หลินอันอันอ้าปากค้าง แทบตั้งตัวไม่ทัน…
ฉู่หมิงโจวเพิ่งไปได้ไม่กี่วัน ทำไมแม่ทัพถึงเรียกพบตนเสียแล้ว
หัวใจทั้งดวงพลันลอยขึ้นมาในอก
“ค่ะ”
แม้แต่เสื้อผ้าก็ยังไม่มีเวลาเปลี่ยน หลินอันอันสั่งหลินจื่อหวยไว้หนึ่งประโยค แล้วออกจากบ้านไปทันที
หลินอันอันเดินตามคนทั้งสองไปยังกองบัญชาการทหารตลอดทาง ใจประหวั่นพรั่นพรึง สารพัดความนึกคิดร้ายผุดขึ้นในสมอง
เธอหวาดกลัวเสียเหลือเกินว่าฉู่หมิงโจวจะเกิดเหตุระหว่างปฏิบัติภารกิจ…
ตลอดทาง หลินอันอันอยากถามถึงสถานการณ์ แต่พอเอ่ยปากก็ต้องกล้ำกลืนกลับไป
เธอรู้ว่ากองทัพมีระเบียบวินัย ต่อให้ถามไป เกรงว่าก็คงไม่ได้คำตอบ
เธอได้แต่ข่มความกังวลในใจ เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
มาถึงตึกกองบัญชาการทหาร คนทั้งสองพาหลินอันอันมาหยุดหน้าห้องทำงานของแม่ทัพเจิ้ง เคาะประตู ได้ยินเสียง “เข้ามา” ดังจากข้างใน จึงผลักประตูให้เธอเข้าไป
หลินอันอันเดินเข้าไปในห้องทำงาน พบว่ามีคนนั่งอยู่สี่คน ในนั้นมีสามีภรรยาต้าเหวยกับจูลี่ ซึ่งก็คือชาวต่างชาติที่เธอช่วยไว้เมื่อหลายวันก่อน
แม่ทัพเจิ้งนั่งอยู่ที่โซฟาเดี่ยวด้านขวา คิ้วขมวดแน่น สีหน้าเคร่งขรึม
หลินอันอันยืดตัวตรงโดยไม่รู้ตัว “แม่ทัพเจิ้ง สวัสดีค่ะ ฉันคือหลินอันอัน”
แม่ทัพเจิ้งเงยหน้าขึ้น มองหลินอันอัน พยักหน้าน้อย ๆ “สหายหลิน เชิญนั่งก่อน”