หลินอันอันเปิดฝากล่องออก ก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย
“ปากกา?”
เป็นปากการูปทรงปืน ตัวหุ้มด้วยโครเมียมดำด้าน ปลายฝาครอบฝังดาวห้าแฉกจิ๋ว ดูประณีตมาก
“นี่คือปากกา ‘ผู้บุกเบิก’ ที่ผลิตพิเศษโดยกรมอุตสาหกรรมทหารในปี 1955 มีไม่ถึงสิบด้ามทั่วทั้งกองทัพ หัวปากกาหลอมจากซากเครื่องบินสอดแนม U-2 ที่ถูกยิงตก เวลาเขียนรหัสลับน้ำหมึกจะไม่ซึม”
ปากกาในกล่องรองด้วยกำมะหยี่สีแดงส่งประกายลึกลับ แฝงความแข็งกร้าวแบบทหาร
หลินอันอันค่อยๆ หยิบขึ้นมา ปลายนิ้วเพิ่งหมุนตัวปากกา ก็ได้ยินเสียง “คลิก” เบาๆ ฝาครอบสามารถหมุนเปิดเป็นแว่นขยายขนาดเล็กได้
แม่ทัพเจิ้งชี้ไปที่เกลียวท้ายปากกา “ครั้งหน้าตอนเขียนเอกสารลับสูง เธอใช้ยาล่องหนคัดลอกเนื้อหาลงด้านหลังเอกสารธรรมดา แล้วใช้ไฟสีม่วงตรงนี้ส่องตรวจดูก็ได้”
วิเศษจริงๆ!
“ผู้นำอาวุโส นี่มันมีค่ามากเกินไป...”
หลินอันอันอยากผลักส่งคืน แต่ถูกแม่ทัพเจิ้งยกมือห้ามไว้
“ให้เธอแล้วก็เป็นของเธอ เก็บรักษาไว้ให้ดีเถอะ”
หลินอันอันปิดยิ้มมุมปากไม่อยู่ “สรุปว่าปากกานี่เป็นรางวัลเลื่อนขั้นของท่านใช่ไหม? ตามผู้นำอาวุโสนี่ดีจริงๆ เลย ฮิๆ”
แม่ทัพเจิ้งเห็นท่าทางซื่อๆ นั่นก็หัวเราะร่า “จำไว้ ถ้าจะให้เรื่องรั่วตรงไหน ปากกาก็จิ้มไปตรงนั้น นี่ไม่ใช่รางวัลระดับรองผู้การกรม แต่ให้เธอจำไว้: หันหัวปากกาสู่ประชาชน ใช้น้ำหมึกเขียนความรับผิดชอบ”
หลินอันอันรีบยกนิ้วโป้ง “ผู้นำอาวุโสพูดได้ดีมาก”