หลินอันอันเดินเข้าไปใกล้ ฉือซานเม่ยกำลังถูกท่านป้ารูปร่างท้วมกระชากชายเสื้อ เสื้อกาวน์สีขาวแทบจะถูกดึงกระดุมหลุด
แสงแดดส่องผ่านช่องว่างของต้นไป๋หยาง ตกกระทบเบ้าตาสีแดงระเรื่อของฉือซานเม่ย ข้อมือของเธอยังพันผ้าพันแผลไว้ เห็นชัดว่ามีบาดเจ็บ
หลินอันอันกระแอมเบา ๆ แล้วเดินตรงเข้าไปหาฉือซานเม่ย "เกิดอะไรขึ้น? ครอบครัวทหารมาก่อกวนในกองร้อยพยาบาล จะถูกตักเตือนแจ้งโทษตามระเบียบวินัยนะ"
น้ำเสียงเธอไม่ดัง แต่คำพูดกลับพุ่งเป้าชัดเจน
"คุณเป็นใคร?" ท่านป้ามองหลินอันอันตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นเธอสวมเครื่องแบบทหาร มีสง่าราศีสูงส่ง ทำให้น้ำเสียงเบาลงไปสองระดับ "ฉันไม่ได้ก่อกวนนะ คุณจะมาใส่ร้ายฉันง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง? ฉันกำลังปรึกษาเรื่องงานแต่งงาน เป็นเรื่องดีนะ"
"ปรึกษาเรื่องงานแต่งงาน?"
ฉือซานเม่ยรีบส่ายหน้า "รองผู้การหลิน ไม่ใช่เรื่องจริงนะ ท่านป้าคงเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง หนูกับสหายเหมาไม่ได้สนิทกันเลย หนูเป็นแค่คนดูแลที่พยาบาลเขา"
เมื่อได้ยินคำเรียกว่า รองผู้การหลิน สีหน้าของท่านป้าแข็งค้างไปชั่วขณะ ปล่อยมือโดยไร้สติ ยืนตัวตรงขึ้น น้ำเสียงก็เคร่งครัดขึ้นตาม
"สวัสดีท่านหัวหน้า ลูกชายฉันชื่อเหมาหงกั๋ว เมื่อก่อนได้รับบาดเจ็บจากการรบอย่างสมเกียรติ ตอนนี้กำลังพักรักษาตัวอยู่ ผู้หญิงคนนี้เป็นว่าที่ลูกสะใภ้ของฉัน ทั้งสองคนดำเนินมาถึงขั้นสุดท้ายแล้ว การปรึกษาเรื่องงานแต่งงานก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือ?"
"ท่านป้า! ท่านอย่าพูดเรื่อยเปื่อย หนูไม่ใช่ว่าที่ลูกสะใภ้ของท่านนะ เราสองคนบริสุทธิ์ผุดผ่องกันดี จะมีขั้นสุดท้ายอะไรกัน? ท่านพูดแบบนี้อีก หนูจะ..."