หลินอันอันกลับห้องไปเปลี่ยนชุดก่อน แล้วเอาผ้าเช็ดหน้าเสือน้อยรองไว้ใต้หมอน
พอออกจากห้อง ก็เห็นแม่หลินยืนอยู่ตรงประตูครัวกวักมือเรียก
“แม่ มีอะไรเหรอคะ?”
แม่หลินยื่นโจ๊กข้าวโพดอุ่น ๆ ชามหนึ่งให้หลินอันอัน แล้วมองไปทางโถงกลางอีกแวบ “ต่อไปอย่าอยู่กับหมอกู้ตามลำพังสองต่อสองอีกนะ ระวังคนนินทา”
เตาไฟส่งเสียงประทัดดังเปรี๊ยะ หลินอันอันกะพริบตาปริบ ๆ “แม่ แม่พูดอะไรน่ะคะ? ชีวิตหนูกับลูกยังเป็นคนช่วยไว้ หมอกู้เป็นคนดี แล้วเราก็คบกันอย่างให้เกียรติ”
ในใจแม่หลินรู้ดีว่าลูกสาวกับกู้เยี่ยน...แต่ก่อนเคยสนิทกันมาก ความสัมพันธ์นั้นพูดได้ไม่เต็มปาก
คิ้วเธอย่นแน่นขึ้นอีก ใช้ผ้ากันเปื้อนเช็ดมือ “อันอัน ใจคนเราย่อมมีเยื่อใย”
หลินอันอันเข้าใจความหมายของเธอ ได้แต่อธิบายอย่างอดทน “แม่ เปล่านะคะ หนูซื่อตรงต่อฉู่หมิงโจวแต่เพียงผู้เดียว ไม่มีทางคิดนอกใจเด็ดขาด”
แม่หลินมองเธออยู่นาน ก่อนถอนหายใจ “เอาเถอะ ขอให้รู้แก่ใจก็พอ”
หลินอันอันถือชามโจ๊กข้าวโพด จิบเล็กน้อย
เธอนึกถึงระยะห่างที่กู้เยี่ยนรักษาตลอดทาง และมือที่หดกลับตอนยื่นร่มให้ ในใจก็อดสะเทือนใจไม่ได้ “แม่ กู้เยี่ยนไม่ใช่คนแบบนั้น หนูก็ไม่ใช่...”