วันรุ่งขึ้นหลินอันอันตื่นเองตามธรรมชาติ
เธอเพิ่งลืมตา ก็ประสานเข้ากับดวงตายิ้มละไมของฉู่หมิงโจว
“นี่คุณ...”
ฉู่หมิงโจวขยับเข้าประชิดตัวทันที จูบเบา ๆ ที่ริมฝีปากของเธอ “ผมหยุดสามวัน คุณลืมแล้วเหรอ?”
หลินอันอันมองนาฬิกา “จะสิบเอ็ดโมงแล้วนะ...”
“อืม”
“ยังอืมอีก?”
สุดสัปดาห์นะ พวกเด็ก ๆ อยู่บ้านกันหมด! อีกอย่างจะเลยเวลาข้าวแล้วแท้ ๆ สองคนยังหนืดอยู่บนเตียง มันจะดูเป็นอะไร?
ฉู่หมิงโจวหัวเราะเบา ๆ ดึงหลินอันอันเข้ามาซุกอกแน่นขึ้น “นาน ๆ จะได้พัก ก็อยากนอนกอดคุณนานหน่อย”
พูดพลาง มือของเขาก็เริ่มไม่สุภาพ ปลายนิ้วจั๊กจี้เบา ๆ ที่เอวของเธอ ทำให้หลินอันอันหลุดเสียงหัวเราะคิก บิดกายหมายจะหลบหนี
“อย่าเล่นสิ” หลินอันอันหน้าแดง ตีมือเขาออก ปรายตามองเขาอย่างต่อว่า “รีบลุกได้แล้ว ฉันไม่มีหน้าไปเจอใครแล้ว”
ปากเธอพูดอย่างนี้ แต่ตัวยังซุกอยู่ในอ้อมกอดของฉู่หมิงโจว สบายอย่างยิ่ง
ฉู่หมิงโจวไม่มีท่าทีจะปล่อยมือ เขามองหลินอันอันที่ตาพร่าแต่แฝงแววขี้อ้อน น่ารักจับใจ “ไม่เป็นไร คุณแม่กับคุณน้ากำลังยุ่ง แถมเห็นใจร่างกายคุณ คงไม่ว่าอะไรหรอก”
เขาพูดพลาง จูบที่หน้าผากเธออีกฟอดหนึ่ง “อีกอย่าง ผมบอกแม่ไว้แล้ว ข้าวเที่ยงไม่ต้องรอเรา เก็บข้าวไว้ในหม้อให้ก็พอ”
หลินอันอันไม่อยากพูดต่อ งั้นเอาหน้าซุกอกเขาเสียเลย “ให้มันตายไปเลยดีกว่า!”