ราตรียิ่งดึก ครอบครัวทหารค่อย ๆ แยกย้ายกันกลับ
คุณน้าสะใภ้ฉู่กับแม่หลินก็พาเด็กน้อยสามคนกลับบ้านก่อนแล้ว
หลินอันอันนั่งต่ออีกครู่หนึ่ง เห็นฉู่หมิงโจวยังไม่หายดี "พี่เยี่ยน เราไปกันก่อนเถอะ ฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย"
"ได้ ฉันไปส่งเอง"
หลินอันอันมองไปทางฉู่หมิงโจว โบกมือลา แล้วชี้ไปที่กู้เยี่ยน เป็นสัญญาณว่าตนไปก่อนนะ
ฉู่หมิงโจวพูดอะไรบางอย่างกับหัวหน้าที่อยู่ข้างกาย แล้วก็เดินก้าวยาว ๆ มา
"หมิงโจว ฉันกับพี่เยี่ยนไปก่อนนะ ฟ้าก็มืดมากแล้ว พี่เยี่ยนต้องนั่งรถกลับเข้าเมืองด้วย"
ฉู่หมิงโจวยื่นมือมาจับไหล่หลินอันอันเบา ๆ ช่วยจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ "ได้ พวกคุณกลับก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันให้นายทหารคนสนิทขับรถไปส่งหมอกู้ ฟ้าดึกดื่นป่านนี้แล้ว จะให้แกกลับคนเดียวได้ยังไง"
เขาหันไปมองกู้เยี่ยน ในแววตามีความเอาจริงเอาจัง "หมอกู้ วันนี้ลำบากคุณที่ต้องมาเป็นพิเศษ ไว้โอกาสหลังผมจะไปขอบคุณอย่างเป็นทางการอีกครั้ง"
รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าค่อนข้างซีดเซียวของกู้เยี่ยน "ผู้การฉู่เกรงใจเกินไปแล้ว การได้เป็นสักขีพยานในเกียรติยศเช่นนี้ ก็เป็นเกียรติของผมเช่นกัน"
หลินอันอันกำลังจะปริปาก ฉู่หมิงโจวก็ถอดเสื้อโค้ทของตัวเองออกมาคลุมให้เธอเสียก่อน
เสื้อโค้ทมีกลิ่นที่คุ้นเคย แถมยังเจือไออุ่นจาง ๆ จากตัวเขา
"ข้างนอกหนาว เธอคลุมไว้"
"ได้ งั้นนายก็รีบกลับบ้านเหมือนกัน"
"อืม"
หลินอันอันคลุมเสื้อโค้ทแนบตัว หันหลังเดินตามกู้เยี่ยนออกไปนอกหอประชุม
ลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะละเอียดมากระทบใบหน้า แต่ก็ถูกความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่บนเสื้อโค้ทกันไว้