เหมียวเซียงเม่ยเบะปาก "บางคนตัวเองไม่ดี ก็หวังให้คนรอบข้างไม่ดีไปด้วย…"
เธอเป็นคนมีอะไรก็อดพูดไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าพูดดัง จึงกดเสียงต่ำมาก
ข้าง ๆ มีท่านป้าคนหนึ่งทนไม่ไหวในที่สุด พูดแทรกขึ้นว่า "อย่าพูดจาเหลวไหล! ในหมู่บ้านข้าราชการของเราหาได้คิดอย่างนั้นทุกคนไม่ ฉันว่าไม่ถูกต้องเลย
ลูกสาวตระกูลทังนี่ที่ไหนได้เป็นการไกล่เกลี่ย เห็นชัด ๆ ว่าทำไม่ถูกทำนองคลองธรรม เกลี้ยกล่อมให้ไหลตี้แต่งกับคนกระจอกทั้งขาเป๋ทั้งโง่ ต่อให้พูดจนฟ้าถล่มก็ไม่ใช่เรื่องดี! ตัวนางเองก็สูงก็ไม่ต่ำก็ไม่ได้…"
อาเฉินอีกคนเห็นต่าง รีบโต้ "พูดอย่างนี้ไม่ได้ อยากให้แม่ลูกตระกูลซือเป็นศัตรูกันหรือ? สหายทังทำแต่เรื่องดี ๆ ทั้งนั้น ทำไมพอถึงปากพวกเธอกลับกลายเป็นแบบนี้!
ช่วงนี้หน่วยงานกำลังตรวจสอบเรื่องศีลธรรมจรรยาอย่างเข้มงวด ฉันเตือนให้พวกเธอพูดจาระวังหน่อย ระวังถูกจับหมด"
"เฮ้ย! สะใภ้ตระกูลหู! ตามความเห็นเธอ ลูกสาวเล็กตระกูลซือสมควรแล้วหรือ? เธอเองก็มีลูกสาว ฉันไม่เชื่อว่าในใจเธอจะไม่รู้ แต่งเข้าบ้านแบบนั้นมันจะลงเอยอย่างไร!"
อาเฉินคนนั้นขมวดคิ้ว ทำท่าไม่อยากโต้เถียงกับหญิงปากร้าย ส่งเสียงเย็นชา แล้วเบือนหน้าหนี
เหมียวเซียงเม่ยใช้ศอกแตะหลินอันอันเบา ๆ บอกใบ้ให้เธอหยุดพูด "อาเฉินหูคนนี้เป็นญาติตระกูลทัง พวกเราอย่าพูดต่อเลย"
หลินอันอันพยักหน้าอย่างใสซื่อ