ไอ้ไล่ฝูบ้านนอกเกินไป เจ้าดำก็ดาดเกินไป หลินอันอันตัดสินใจจะแย่งสิทธิ์ตั้งชื่อนี้กับพวกเขาสักหน่อย แม้ตัวเธอเองก็เป็นพวกมือใหม่หัดตั้งชื่อก็ตาม...
"ฉันว่าเราควรทำให้เป็นประชาธิปไตยหน่อย จะชื่ออะไรก็ให้เจ้าหมาเลือกเองเถอะ"
"เอ๋ พี่สะใภ้ มันเลือกเองได้ด้วยเหรอ"
"แน่นอนอยู่แล้ว"
หลินอันอันหยิบกระดาษมาหนึ่งแผ่น ฉีกเป็นสามส่วน เขียนชื่อทั้งสามลงไปทีละชิ้น พับเป็นก้อนเล็ก ๆ วางไว้สามทิศทาง จากนั้นวางลูกหมาตัวน้อยไว้ตรงกลาง
"ให้มันเลือกเอง เลือกอันไหนก็เรียกชื่อนั้น"
"เย้ ๆ"
หลินอันอันตบมือ ลูกหมาน้อยก็วิ่งฉิวออกมาจริง ๆ ดมหาทางทิศตะวันออก ไซ้หาทางทิศตะวันตก สุดท้ายก็คาบแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา
เปิดดู: ถวนจึ
ดวงตาของหลินอันอันโค้งงอ เธอกระแอมเบา ๆ "ฟ้าลิขิตย่อมยิ่งใหญ่ที่สุด ต่อจากนี้มันจะชื่อถวนจึแล้ว"
ฉู่หมิงหลานกับฉู่หมิงอวี่สบตากัน รู้สึกว่ามันมหัศจรรย์มาก "ได้สิ งั้นก็เรียกถวนจึ ถวนจึก็เพราะดีนะ"
หลินอันอันพยักหน้าอธิบาย "ดูสิมันกลมตุ้ยนุ้ย เหมือนก้อนเนื้อก้อนหนึ่งเลยใช่ไหมล่ะ แล้วฉันก็หวังว่าครอบครัวเราจะได้อยู่พร้อมหน้ากันกลมเกลียว ก็เลยตั้งชื่อนี้ให้มัน"
"ความกลมเกลียวดีจัง มันชื่อถวนถวน ต่อไปเลี้ยงอีกตัวก็ชื่อหยวนหยวน" ฉู่หมิงอวี่ตบมือร้องดีใจ ดวงตายิ้มโค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยว
หลินอันอัน: "..."
เจ้าถวนจึน้อยดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่าทุกคนกำลังพูดถึงมัน แกว่งหางเดินวนรอบ ๆ ตัวพวกเขา ปากก็ส่งเสียง "โฮ่ง ๆ" อย่างร่าเริง