บ้านบรรพบุรุษตระกูลหูมีพื้นที่กว้างใหญ่มาก สองข้างเป็นเรือนแถวยาว ตัวอาคารหลักตรงกลางเป็นตึกสไตล์ฝรั่งสองชั้นที่หาชมได้ยาก ลานหน้าบ้านและหลังบ้านยิ่งกว้างขวาง แต่ละด้านมีพื้นที่เกือบหนึ่งหมู่
นับว่าเป็นคฤหาสน์หรูอย่างแท้จริง ไม่แปลกที่พวกตระกูลสวีจะพากันมาเกาะดูดเลือด
เด็กน้อยกอดทองเดินผ่านตลาด คนธรรมดาไม่ได้ทำผิด แต่การครอบครองสมบัติล้ำค่าต่างหากที่เป็นความผิด!
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พวกตระกูลสวียังไม่ทันตื่น บ้านบรรพบุรุษตระกูลหูก็ถูกคนล้อมไว้ แน่นอนว่าคนที่มาคือลูกพี่ลูกน้องของตระกูลหูที่คลุกคลีอยู่ในสังคม นั่นคือ หูจิ่ว
"พวกตระกูลสวีฟังไว้ เราให้เวลาพวกแกแค่หนึ่งชั่วโมง รีบไสหัวออกไปจากบ้านของเราเดี๋ยวนี้!"
เสียงตะโกนเกรี้ยวกราดดังก้องเหมือนระฆังใหญ่ไปทั่วบ้านบรรพบุรุษตระกูลหู สะท้อนก้องในอากาศยามเช้า
พวกตระกูลสวีถูกเสียงตะโกนที่ดังขึ้นกะทันหันปลุกให้ตื่นจากความฝัน ต่างคนต่างตาปรือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและความสงสัย
ป้าหวินเป็นคนแรกที่รีบวิ่งออกมาจากห้อง ดวงตาเบิกกว้างมองดูคนกลุ่มหนึ่งในลานบ้านที่ท่าทางดุร้ายราวกับมัจจุราช
"พวกแกเป็นใคร? อาศัยอะไรมาทำรุ่มร่ามถึงบ้านฉัน!" หล่อนตะโกนลั่น พยายามใช้ความเกรี้ยวกราดของตัวเองข่มอีกฝ่าย
"บ้านแกงั้นรึ?" หูจิ่วก้าวออกมา สายตาแหลมคมจ้องมองป้าหวิน เย้ยหยันพร้อมยกมือขึ้น โบกสัญญาในมือ "นี่คือบ้านที่เราซื้อ ตั้งแต่เมื่อไหร่กลายเป็นบ้านของแก?"
ป้าหวินได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าถมึงทึงขึ้นทันที หล่อนกระทืบเท้า ชี้หน้าหูจิ่วแล้วด่า "ตอแหลชิบหาย! พวกแกมันเป็นใครกันแน่? บ้านของฉันไม่ได้ขาย และก็ไม่มีใครกล้าขาย! รีบไสหัวออกไปให้หมด ไม่งั้นเดี๋ยวลูกชายฉันกลับมา จะเอาเรื่องพวกแกให้สาสม!"