เสียงของกู้เยี่ยนใสสะอาด แต่คำพูดกลับแทงใจดำทุกถ้อยคำ "ร่างกายของอันอันแย่มาก ตอนนี้ไม่สะดวกทำงานใด ๆ โดยเฉพาะงานในกองทัพของพวกคุณ มันลำบากและอันตรายเกินไป
ในเมื่อคุณแต่งกับเธอแล้ว ผมหวังว่าคุณจะดูแลเธออย่างดี ใส่ใจสุขภาพของเธอให้มาก อย่าเห็นว่าเธอดูปกติดีก็วางใจ เรื่องร้ายมันเกิดได้ในพริบตา
อ้อ อีกเรื่อง ตอนแรกผมไปถึงที่ตั้งเมืองเหอ เลยสอบถามมาเล็กน้อย ปรากฏว่าคนที่ควรจะมาประจำฐานที่มั่นนี้แต่แรกไม่ใช่อันอัน แต่เป็นสหายหญิงคนหนึ่งชื่อหูหลี แต่เธอไม่ยอมลำบาก ก็เลยให้อันอันมาแทนโควตา เรื่องนี้ผิดระเบียบทหารอย่างร้ายแรง พอสถานการณ์น้ำท่วมจบลง ผมหวังว่าคุณจะจัดการให้เรียบร้อย
คนจากที่ตั้งเมืองเหอส่งตัวหลินอันอันมาที่นี่ แล้วเรื่องวุ่นวายก็เกิดตามมามากมาย ฉู่หมิงโจวเองก็ไม่พอใจอยู่แล้ว เพียงแต่ยังไม่มีเวลาจัดการ
ตอนนี้กู้เยี่ยนพูดขึ้นมา ก็เหมือนเทน้ำมันราดลงบนกองไฟ…
แววตาของฉู่หมิงโจวลุกเป็นไฟทันที เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน "ผมรู้แล้ว!"
กู้เยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย พยักหน้า "เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือดูแลอันอันให้ดี แล้วรีบออกไปจากที่นี่"
"ได้"
ฉู่หมิงโจวก้าวยาว ๆ ตรงไปหาหลินอันอัน ย่อตัวลงข้างเธออย่างทะนุถนอม จับมือเธอไว้เบา ๆ มือคู่นั้นยังเย็นเฉียบ เขารู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก "อันอัน"
หลินอันอันสะบัดมือเล็กน้อย ก่อนถลึงตาใส่ "คนเยอะแยะเลยนะ..."
เธอพูดยังไม่ทันจบ ท่านป้าหลี่ที่เพิ่งคุยด้วยก็กลับมาอีกครั้ง ในอ้อมอกมีมันหวานเผาอยู่สามหัว "สหายหลิน เอ้านี่ไป ได้ยินว่าเธอเบื่ออาหาร ท่านป้าเลยเผามันหวานมาให้โดยเฉพาะ เอาไปกินนะ หวานจะตาย!"